Το ταξίδι της ζωής…
«Κάναμε μεγάλα σπίτια και μικρότερες οικογένειες. Πήγαμε στο φεγγάρι, αλλά δεν βρίσκουμε το δρόμο να πάμε στον γείτονά μας. Κατακτήσαμε το διάστημα και χάσαμε τον πλανήτη μας. Έχουμε περισσότερες γνώσεις και λιγότερη κρίση.
Πολλαπλασιάσαμε τα υπάρχοντά μας και χάσαμε τις αξίες μας. Έχουμε πλατύτερους δρόμους και στενότερες αντιλήψεις. Έχουμε περισσότερες ανέσεις και λιγότερο χρόνο. Αγαπάμε σπάνια, ζηλεύουμε και μισούμε συχνά. Έχουμε τις βιτρίνες μας γεμάτες και τις αποθήκες της ψυχής μας έρημες και άδειες. Δώσαμε χρόνια στη ζωή μας και δεν δώσαμε ζωή στα χρόνια μας». Λόγια ενός ανώνυμου φοιτητή στο διαδίκτυο. (Από το βιβλίο του Δημ. Μπουραντά: «Επί σκηνής χωρίς πρόβα, εκδόσεις: Πατάκη).Για ποια ζωή, λοιπόν, γίνεται λόγος; Για μια «ζωή» που κυριαρχείται από το άγχος και σε συνδυασμό με την ανυπαρξία ελεύθερου χρόνου μας οδηγεί σε μια αβίωτη ζωή… Σε μια διαδρομή στο χρόνο, όπου στερούμαστε αισθήματα (συναισθήματα), κοινωνικές επαφές, την ηρεμία μας στη φύση, την ψυχαγωγία, την ανάγνωση ενός αξιόλογου βιβλίου, την ικανοποίηση μέσω της προσφοράς μας στο κοινωνικό σύνολο στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, τον έρωτα, την αγάπη… την ίδια την ουσιαστική ζωή στο βάθος.
Κι όμως… είμαστε ελεύθεροι (σε μεγάλο βαθμό) να επιλέξουμε ανάμεσα στην πραγματική ζωή ή σε μία αβίωτη ζωή. Δεν είναι θέμα τύχης ή πεπρωμένου η ζωή μας. Ο Nietzsche (Νίτσε) μάλιστα κάνει λόγο για τη δημιουργία του πεπρωμένου μας από εμάς τους ίδιους. Υποστηρίζει: «Δημιούργησε το πεπρωμένο που μπορείς να αγαπήσεις. -Γίνε αυτός που είσαι». Μακριά, λοιπόν, από μοιρολατρίες και άγχος (κατά το δυνατόν) αλλά με ελεύθερη σκέψη είναι δυνατόν να βελτιώσουμε την ποιότητα της καθημερινότητάς μας.
Τα «όπλα» μας στη «μάχη» αυτή που θα δώσουμε προκειμένου να… «Δώσουμε ζωή στα χρόνια μας» είναι αναγκαίο να αναζητηθούν στον εσωτερικό μας κόσμο, στις εσωτερικές μας κρυμμένες δυνάμεις, στην εμπειρία της ως τώρα ζωής μας. Δεν προσφέρονται απλόχερα από κάπου… Απαιτείται ο δικός μας διπλός αγώνας. Εντός και εκτός του εαυτού μας. Εντός, για να «ανασύρουμε» τα «εργαλεία» που θα μας βοηθήσουν στο «μετά» της ζωής αλλά και εκτός προκειμένου να παλέψουμε με τους εξωγενείς εκείνους παράγοντες που θα συναντήσουμε στο κοινωνικό, συγγενικό, φιλικό, εργασιακό κλπ. περιβάλλον μας.
Που μπορούμε, λοιπόν, να βασιστούμε στα πρώτα βήματά μας στην πορεία μας προς μια βιωτή ζωή; Πρώτα πρώτα θα πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον ίδιο μας τον εαυτό, στις αρχές-αξίες μας. Σε διαφορετική περίπτωση αδυνατούμε να φτάσουμε στην αλήθεια, δυσκολευόμαστε να αποκωδικοποιήσουμε την κοινωνική πραγματικότητα, αφού θα υπάρχει μεγάλο έλλειμμα ψυχικών δυνάμεων.
Μα όλα τα παραπάνω είναι σημαντικά με την προϋπόθεση ότι μας διακρίνουν η επιμονή και υπομονή. Χωρίς αυτά τα δύο βασικά «εργαλεία» θα οδηγηθούμε στην απογοήτευση και θα εγκαταλείψουμε την μεγάλη μας προσπάθεια για μια βιωτή ζωή από τις πρώτες κιόλας δυσκολίες που θα βρεθούν στο δρόμο μας. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αντέξουμε σε συνθήκες μεγάλης πίεσης. Ταυτόχρονα καλό είναι να μπορούμε να προσαρμοστούμε στο νέο μας «ρόλο» τον οποίο φυσικά λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας. Ο Νίτσε έλεγε: «Ότι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό»…
Ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα αυτή των εφοδίων είναι να μη χάνουμε το κουράγιο μας σε κάθε δυσκολία της ζωής αλλά να κυριαρχεί μέσα μας η άποψη πως κάθε προβληματική κατάσταση έχει τη δική της λύση, το δικό της τρόπο αντιμετώπισης και ότι σιγά σιγά η κατάσταση θα αλλάξει προς το καλύτερο…
Όλο το παραπάνω «οπλοστάσιο» εφοδίων για την πορεία μας προς μια ποιοτική ζωή ξεκινά (βασίζεται) από τη δική μας «αυτογνωσία»… Είναι αβέβαιος ο νέος μας προορισμός αν δεν γνωρίζουμε «από που ερχόμαστε;», «που ακριβώς θέλουμε να πάμε;», «ποιο είναι το νόημα της ζωής μας;» (βλ. σχετικό κείμενο, «Ρεθεμνιώτικα Νέα»: 22-23/1/11), «Με ποιο «οπλοστάσιο» αξιών, ιδεών, αρχών θα αγωνιστούμε;».
Ποια είναι, όμως, τα χαρακτηριστικά μιας πραγματικά ποιοτικής ζωής; Κομβικό σημείο της «νέας ζωής» είναι η δυνατότητά μας να δίνουμε και να παίρνουμε αισθήματα: λχ. αγάπη, χαρά, έρωτα, φιλία, συμπόνια, τρυφερότητα, συμπάθεια κ.α. Ποιοτική ζωή σημαίνει ακόμα όνειρα, ελπίδες, στόχοι, ελευθερία, απαλλαγή από αδικαιολόγητους φόβους, ψυχική ηρεμία, προσωπική καλλιέργεια και φυσικά η δυνατότητα που αποκτούμε ώστε να δημιουργούμε οτιδήποτε μας ευχαριστεί.
Είναι χαρακτηριστική η ρήση του Albert Camus (Αλμπέρ Καμύ) ότι: «η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας». Με όσα παραπάνω υποστηρίξαμε έχουμε την αίσθηση ότι αξιοποιώντας τα θα οδηγηθούμε σε εκείνες τις επιλογές, που θα μας κατευθύνουν με τη σειρά τους στην ποιοτική ζωή που αναζητούμε…
Σκέψεις απλές, καθημερινές οι παραπάνω. Ιδέες που αγωνιούν να συζητηθούν και να εμπλουτιστούν. Βλέπετε η ζωή δεν είναι «στατική»… Τουλάχιστον ας καταφέρουμε να μην είμαστε απλά… «περαστικοί» από αυτήν. Ας ζήσουμε και ας απολαύσουμε πολλές από τις «άπειρες» πτυχές της. Το ταξίδι της ζωής είναι συναρπαστικό! Ας το απολαύσουμε…!
