Γερμανία: Στον αστερισμό της "κινεζοποίησης"…
Δραματική μείωση του πραγματικού εισοδήματος των εργαζομένων στη Γερμανία, ακόμα και ώς 22%, από το 2000 μέχρι σήμερα, την ώρα που η οικονομία της χώρας αναπτύσσεται με ρυθμούς άνω του 3% για εφέτος, διαπιστώνει σε έκθεσή του το Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DIW). Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει σε δήλωσή του στη Deutsche Welle ο εκπρόσωπος της Γερμανικής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, “σε καμία άλλη βιομηχανική χώρα δεν καταγράφεται μεγαλύτερη αύξηση της φτώχειας και της εισοδηματικής ανισότητας απ’ ό,τι στη Γερμανία τα τελευταία δέκα χρόνια”. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του DIW, Μάρκους Γκράμπκα, λαμβάνοντας υπόψη τον μέσο μισθό ενός υπαλλήλου στη Γερμανία, το ακαθάριστο πραγματικό του εισόδημα μειώθηκε από τα 1.300 ευρώ το 2000 σε επίπεδα κάτω των 1.200 ευρώ το 2010. Στο σχετικό ρεπορτάζ της Deutsche Welle αναφέρεται πως, ενώ το ακαθάριστο εισόδημα όλων των εργαζομένων στη Γερμανία μειώθηκε από το 2000 μέχρι σήμερα κατά μέσο όρο κατά 2,5 %, η μείωση στις τάξεις των χαμηλόμισθων έφτασε το 22 % και αφορά κυρίως τα ακαθάριστα εισοδήματα της κλίμακας μεταξύ 700 και 1300 ευρώ. Οι λόγοι της δραματικής μείωσης των εισοδημάτων των Γερμανών εργαζομένων είναι πολλοί. Ανάμεσά τους είναι η μείωση των επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας που έφερε η περιβόητη μεταρρύθμιση “Χαρτς 4” και η οποία οδήγησε σε “θεαματική” διεύρυνση της αγοράς φτηνής εργασίας ή χαμηλών μισθών, η αύξηση της γυναικείας απασχόλησης, με τις γυναίκες να εξακολουθούν να αμείβονται κατά μέσο όρο με χαμηλότερους μισθούς, αλλά και η διστακτικότητα των συνδικάτων να ζητήσουν γενναίες αυξήσεις υπό το φόβο της μαζικής ανεργίας. Όλα αυτά οδήγησαν τη Γερμανία να μετρά το 2010 επτά εκατομμύρια χαμηλόμισθους, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ. Σχεδόν ένας στους επτά από τους 40 περίπου εκ. απασχολούμενους στη χώρα ανήκει στη λεγόμενη αγορά φθηνής εργασίας. Ορισμένοι οικονομολόγοι ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως απόδειξη της ύπαρξης “ευελιξίας” στην αγορά εργασίας και ως δείγμα επιτυχούς καταπολέμησης της μαζικής ανεργίας. Τα συνδικάτα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αντίθετα, εκτιμούν ότι οι αριθμοί των στατιστικών έρχονται να υπογραμμίσουν την αναγκαιότητα θεσμοθέτησης κατώτατων μισθών για όλους τους κλάδους και όχι για ορισμένους, όπως ισχύει σήμερα.
