Μαθήματα αύξησης χρέους
Πολλή συζήτηση έχει γίνει για τις λίστες μεγάλων οφειλετών του Δημοσίου οι οποίες δόθηκαν στη δημοσιότητα. Αξίζει να κάνουμε μια ακόμη αναφορά γιατί έχει άμεση σχέση με το όχι και τόσο παλαιό δημοσιονομικό μας παρελθόν το οποίο μας οδήγησε στη σημερινή δεινή κατάσταση.
Μεταξύ των οφειλετών φιγουράρουν κρατικές εταιρείες με ύψος οφειλών που προσεγγίζει τα 2 δισ. ευρώ, ή 0,8% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν δεν είχαν προηγηθεί οι απογραφές των Γ. Αλογοσκούφη και Γ. Παπακωνσταντίνου και δεν είχε «ξυπνήσει» η Eurostat το υπουργείο Οικονομικών θα είχε τώρα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μειώσει το έλλειμμα, χωρίς να βάλει ούτε ένα σεντ στο ταμείο.
Από τη δεκαετία του 1990 μέχρι και το 2006, σε παρόμοιες περιπτώσεις εφαρμοζόταν η ακόλουθη τεχνική: Για παράδειγμα ο ΟΣΕ είχε χρέη προς το Δημόσιο π.χ. 1 δισ. ευρώ, αλλά δεν είχε ταμιακά διαθέσιμα να τα αποπληρώσει. Επιχορηγήσεις άμεσες δεν μπορούσε να δώσει το υπ. Οικονομικών καθότι υπήρχε όριο, αλλά και ως δαπάνη θα καταγραφόταν στο έλλειμμα.
Με τις τεχνικές αυτές πετύχαμε «πλεονάσματα» και χαμηλά ελλείμματα.
Το χρέος δεν μπορείς, γιατί είναι πραγματικό και οφείλεται σε συγκεκριμένες τράπεζες, Ταμεία και λοιπούς θεσμικούς επενδυτές ανά την υφήλιο.
ΠΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ στη Ναυτεμπορική
