Αψέντι: Η πράσινη νεράιδα επανέρχεται
Αύρα μποέμικης επανάστασης, μυστήριο, απειλή, γοητεία.
“Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι. Μετά το δεύτερο, βλέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι. Τέλος, τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι, και αυτό είναι το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο”
- Oscar Wilde
Τον περασμένο αιώνα, το Αψέντι ήταν η επιτομή του μοναδικού δέλεαρ και κινδύνου που δημιουργεί το απαγορευμένο.
Σήμερα, το αυθεντικό Αψέντι είναι νόμιμο και, πάνω απ όλα, υπέροχο.
Το βραβευμένο Brompton Bar & Grill ξεκινά το πρώτο μπαρ για Αψέντι του Λονδίνου, στο στιλάτο Knightsbridge.
Το 1859 ο Μανέ ζωγράφισε τον πρώτο μεγάλο πίνακα με θέμα το αψέντι και τίτλο “Πότης αψέντι”. Δημιουργήθηκε σκάνδαλο στην έκθεση του 1859 και η επιτροπή αρνήθηκε την έκθεση του έργου. Το λάτρεψαν παράφορα όλοι οι παρανοϊκά γοητευτικοί καλλιτέχνες της μετα-ντανταϊστικής παρέας των ερωτιδέων. Το γεγονός ότι αποτέλεσε τη μούσα των διανοουμένων της εποχής (Πικάσο, Χέμινγουεϊ, Βαν Γκογκ, Ζολά, Μποντλέρ, Μανέ, Ουάιλντ) μετέτρεψε το αψέντι σε έμβλημα αμφισβήτησης και έμπνευσης, εκτοξεύοντας την κατανάλωσή του στις αρχές του περασμένου αιώνα στα 36 εκατομμύρια γαλόνια το χρόνο, μόνο στη Γαλλία. Το αριστούργημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ “Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα” γράφτηκε υπό την επήρεια της “πράσινης νεράιδας”.
Παραισθησιογόνο, σαγηνευτικό, όπως όλα τα απαγορευμένα, το αψέντι πλέον πετά ελεύθερο. Σε κάθε γωνιά της Πλάκας βλέπει κανείς το βουτηγμένο στη σχιζοφρένεια πρόσωπο του Βαν Γκογκ να σε προετοιμάζει για τα επερχόμενα. Υψηλό σε περιεκτικότητα αλκοόλ, συνήθως δεν προτιμάται παρά μόνο από δανδήδες του ποτού. Από εξεζητημένους “άγιους πότες” που έχουν κάνει τρόπο ζωής τους την διαφορετικότητα.
Αν είστε σκληροπυρηνικοί, μπορείτε να το απολαύσετε σερβιρισμένο με τον παραδοσιακό τρόπο ή επιλέξτε κάτι πιο κλασικό, το αγαπημένο του Χέμινγουεϊ “Death in the Afternoon”.
Οι πιο τολμηροί μπορούν να δοκιμάσουν το “Morning Glory Fizz”, που παλαιότερα το έπιναν για πρωινό, αλλά εμείς σίγουρα σας το συνιστούμε για μετά το απόγευμα!
