Το χωριό που «έφυγε» από το ευρώ
Το γραφικό χωριό Φιλετίνο στην Ιταλία, με 600 κατοίκους – 598 επίσημα – προκαλεί μεγάλο εκνευρισμό στη Ρώμη, καθώς μετά που ανακηρύχθηκε Πριγκιπάτο, εξέδωσε και δικό του νόμισμα αποκηρύσσοντας το ευρώ. Η ισοτιμία του φιορίτο προς το ευρώ είναι 1 προς 72 σεντς. Το μεσαιωνικό χωριό βρίσκεται μεταξύ Ρώμης και Πεσκάρα σε υψόμετρο 1.063 μέτρων.
Ήταν την επομένη του Δεκαπενταύγουστου που ο δήμαρχος του χωριού Λούκα Σελάρι ανακοίνωσε το σχέδιό του να ανακηρύξει εκ νέου το Φιλετίνο Πριγκιπάτο. Έως το 1600 ήταν ήδη πριγκιπάτο, καθώς η Ιταλία ήταν γεμάτη με βασίλεια και δυναστείες πριν από την Ένωση του 1861. Η απόφαση αυτή του δημάρχου αποδίδεται στις εξαγγελίες της ιταλικής κυβέρνησης για συγχωνεύσεις οικισμών που έχουν πληθυσμό μικρότερο των 1.000 κατοίκων.
Το Φιλετίνο έχει και δικό του νόμισμα, το φιορίτο – άνθος – εμπνευσμένο από το φλορίνι, το νόμισμα της Φλωρεντίας του 13ου αιώνα. Το νόμισμα με τη συλλεκτική αξία – προς το παρόν – έχει χαραγμένο επάνω το πρόσωπο του δημάρχου, ο οποίος ίναι ένας απλός άνθρωπος που προέρχεται από τον κόσμο των επιχειρήσεων. Ωστόσο, κάποιοι είπαν ότι πρόκειται για ανέξοδο τρόπο του Λούκα Σελάρι να προσελκύσει στο χωριό του περισσότερους τουρίστες και πράγματι το Φιλετίνο σχεδόν βούλιαξε τόσο από τουρίστες όσο και από δημοσιογράφους.
«Πρέπει να ξαναπιάσουμε την ιστορία» δήλωσε ο κ. Σελάρι στην «Καθημερινή της Κυριακής», ξεκαθαρίζοντας ότι η αφετηρία για τις κινήσεις του είναι καθαρά οικονομική και πολιτική.
«Η Ιταλία διοικείται κυρίως με νόμους που ισχύουν εδώ και έναν αιώνα. Είναι δυνατόν μια χώρα με τόσο απαρχαιωμένη νομοθεσία να πάει μπροστά; Εμείς λοιπόν δεν πετάμε ένα πυροτέχνημα αλλά κάνουμε μια πρόταση στο ιταλικό κράτος!» αναφέρει ο δήμαρχος κα προσθέτει: «Το ιταλικό κράτος για τα μικρά μέρη, τα χωριά με λίγους κατοίκους όπως το Φιλετίνο, δεν κάνει απολύτως τίποτα».
Ο κ. Σελάρι επιμένει ότι η δική του πρόταση, έστω και με τον «μανδύα» του πριγκιπάτου, είναι πρόταση που προσπαθεί να ενώσει την Ιταλία και όχι να τη διχάσει: «Δεν είπαμε ποτέ να φύγουμε από την Ιταλία, να αποκτήσουμε ανεξάρτητη οντότητα ή κάτι τέτοιο… Με το σημερινό μίζερο καθεστώς είμαστε μια σειρά από φτωχά, ελλειμματικά χωριά και δήμους που διαγκωνιζόμαστε ποιος θα πάρει τα περισσότερα από τα λίγα ψίχουλα της Ρώμης».
Ο δήμαρχος πιστεύει ότι η Ιταλία χρειάζεται άμεσα «σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις»: «Σήμερα στην Ιταλία υπάρχουν εκατοντάδες κρατικές επιχειρήσεις, το 80% των οποίων είναι εντελώς άχρηστες. Αυτές πρέπει να κλείσουν. Όχι αύριο, σήμερα. Και ξέρετε ποιοι δουλεύουν σ’ αυτές; Συγγενείς, φίλοι και ‘’εξυπηρετήσεις’’ των πολιτικών μας».
Ο κ. Σελάρι ανησυχεί για τη χώρα του, σύμφωνα με τις δηλώσεις του στην Καθημερινή της Κυριακής: «Χρειαζόμαστε τις μεταρρυθμίσεις το συντομότερο δυνατό. Αν δεν προχωρήσουμε ταχύτατα, η Ιταλία μπορεί να οδηγηθεί στη χρεοκοπία μέχρι το τέλος του χρόνου… Είμαστε σε πολύ πιο δύσκολη θέση από τη δική σας. Χρωστάμε πολλά, πάρα πολλά λεφτά». Όσο για το πολιτικό σύστημα: «…Δυστυχώς είναι σαν το ποδόσφαιρο, όταν μια ομάδα δεν πάει καλά, πρέπει να αλλάξεις τους παίκτες».
Χωριό της Ιταλίας δείχνει τον δρόμο της… επανάστασης κατά των νταβατζήδων!
Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ
Πόσο νόμιμος είναι ο στραγγαλισμός ενός λαού για να ζήσουν οι τράπεζες που δανειοδοτούσαν τη χώρα του λαού αυτού με όρους παραβίασης των νομικών και ηθικών κανόνων εκ μέρους εκείνων που έβαζαν τις υπογραφές των δανείων; Για παραδείγματα θεωρήστε ότι ζείτε στην ορεινή κοινότητα Θεοδωριάνων, στα 2,5 χιλιάδες μέτρα υψόμετρο, στην καρδιά των Τζουμέρκων, ή στο πεδινό περίπου χωριό Σελλάδες Άρτας. Οι κάτοικοι των χωριών ζουν από τη γεωργική παραγωγή τους, την κτηνοτροφία, τα λίγα μαγαζιά που έχουν, τις συντάξεις κλπ. Στις κοινότητές τους πληρώνουν κάποια μικρά ποσά ως φόρο για μικροπαροχές.
Μια ωραία πρωία πάει το αμερικάνικο «Φαντ» επενδύσεων «Σικάγο Αλ Καπόνε Γιουνιβέρσιτι» και συμφωνεί με τους προέδρους των κοινοτήτων-δήμων αυτών να τους δώσει δάνειο 5 εκατομμυρίων ευρώ για «έργα υποδομής» και να πληρώνουν τα δάνεια αυτά με 200.000 ευρώ τον μήνα και τόκο μεγάλο. Τα χρήματα διασκορπίζονται. Μερικά τα βάζουν οι πρόεδροι των χωριών και το επιτελείο τους σε λογαριασμό στην Ελβετία. Όπως είχε γίνει στα… Άνω Λιόσια! Άλλα τα δίνουν σε εργολάβους, με σκοπό να φτιάξουν γεφύρια, δρόμους, πάρκα. Οι εργολάβοι φτιάχνουν έναν δρόμο που κοστίζει 500.000 ευρώ και τον χρεώνουν 3 εκατ. Το ίδιο μια γέφυρα, ένα πάρκο και ούτω καθεξής. Στο ταμείο δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν, όχι μόνον οι τόκοι αλλά ούτε καν οι δόσεις, διότι το μεγάλο δάνειο εξανεμίστηκε σε καταθέσεις στην Ελβετία, σε εργολάβους με υπερτιμολογήσεις για να βγουν μίζες κλπ.
Ο πρόεδρος της κοινότητας παίρνει από το «φαντ» κι άλλο δάνειο τόσο μεγάλο και ακολουθούν τα ίδια. Οι χωριανοί δεν μαθαίνουν τίποτα, παρά μόνο ακροθιγώς ότι δανειζόμαστε, αλλά όλα καλά, γιατί γίνεται άριστη διαχείριση, όπως βεβαιώνει ο δημοτικός σύμβουλος που κρατάει τα «τεφτέρια». Ύστερα κι άλλο δάνειο, κι άλλο από άλλο «φαντ» κλπ. Κάποια στιγμή, ο κόμπος φτάνει στο χτένι και οι απ’ έξω παύουν να δίνουν δάνεια. Κλείνουν το μάτι στον πρόεδρο και του λένε ότι «θα τα βρουν γιατί τα χωριά είναι πλούσια σε κοιτάσματα στα χωράφια, σε νερό και σε πανάκριβη γη». Το μαθαίνει το χωριό και αντιτάσσεται σε φόρους που δεν μπορεί να πληρώσει για να ξεπληρωθούν τα δάνεια.
Ερώτημα: Είναι νόμιμη και ηθική η απαίτηση του «φαντ» να πληρωθούν τα δάνεια αυτά με ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ, στην ουσία, της περιουσίας των χωριανών, επειδή εκείνοι ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να πληρώσουν αφού δεν έχουν; Μόλις πριν λίγες ημέρες άρχισαν να βγαίνουν δικαστικές αποφάσεις που γκρεμίζουν τα δάνεια με τους υπέρογκους τόκους και την αδυναμία πληρωμής και ορίζουν μικρότερα ποσά που θα πρέπει να πληρωθούν αντί των αρχικών. Έκριναν, δηλαδή, τα δικαστήρια ότι σε περιόδους ανέχειας τα ποσά χαμηλώνουν μέχρι εκεί που μπορούν να θεωρηθούν λογικά. Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα είναι ότι δεν μπορούν να πληρωθούν τα ποσά αυτά και άρα και νόμιμο να είναι δεν είναι ηθικό. Αν πήγαινε το «φαντ» στα χωριά αυτά να πάρει τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία μέσω υπερφορολόγησης κ.λπ. θα έπαιρναν στα χέρια το υνί και το αλέτρι και θα κυνηγούσαν τους «Φαντ(ομάδες)» μέχρι τα σύνορα των χωριών τους. Έχει γίνει στο παρελθόν σε πολλά χωριά αυτό.
Σήμερα αυτό περίπου δεν συμβαίνει στη χώρα μας; Σαν ένα μικρό χωριό δεν του συμπεριφέρθηκαν οι Παπανδρέου (αρχής γενομένης από τον Ανδρέα το 1981), Μητσοτάκηδες, Σημίτηδες, Καραμανλήδες και υπερδανείστηκαν και τα χρήματα κατέληξαν στην Ελβετία, στους επιτήδειους με τις υπερτιμολογήσεις κ.λπ.; Ποια νομιμότητα και ποια ηθική είχαν τα δάνεια του 1981 από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς; Πού ήταν τότε οι οίκοι αξιολόγησης για να πουν στις μεγάλες τράπεζες του εξωτερικού ότι ΔΕΝ μπορεί η Ελλάδα να πληρώσει τα δάνεια που της δίνουν; Πού ήταν τα αστέρια της Γερμανίας και της Γαλλίας να εκτιμήσουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τόσα δάνεια; Και πώς να το ήξεραν; Πρώτον, το ήξεραν από τους λογαριασμούς που έστελνε η Ελλάδα στις Βρυξέλλες. Δεύτερον, το ήξεραν γιατί είναι αητοί και αυτά τα γνώριζαν με τους εδώ ανθρώπους τους και τους πράκτορές τους. Τρίτον, το ήξεραν γιατί τις μίζες τις έπαιρναν Έλληνες και τις έδιναν άνθρωποι δικοί τους, από τις χώρες τους από τις κυβερνήσεις τους. Συνεπώς, αυτό που έκαναν με τις κυβερνήσεις είναι κόλπο για να δημιουργήσουν χρέος για το χρέος. Για να ελέγχουν τη χώρα, όπως την ήλεγχαν για καιρό με άλλα μέσα, δηλαδή με πράκτορες, εισπράκτορες, παρακολουθήσεις, εκβιασμούς κ.λπ.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι νόμιμο και ηθικό να πληρωθούν τόκοι για να εξυπηρετηθεί το χρέος με το οποίο και κερδίζουν χρήματα και ελέγχουν τη χώρα; Είναι ηθικό να εκποιηθούν περιουσιακά στοιχεία της χώρας για να τα πάρουν με δύο τρόπους οι κολπατζήδες; Όχι, βέβαια. Τι μπορεί να γίνει; Να αρνηθούμε να πληρώσουμε απεχθές χρέος. Και φτου και από την αρχή στα νοικοκυριά αντί να υποδουλώσουμε και τα παιδιά μας. Ρομαντικό; Επαναστατικά ουτοπικό; Διαβάστε μια είδηση που κάνει τον γύρο της Ευρώπης μεταξύ εκείνων που προσέχουν και ενδιαφέρονται και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Η είδηση αφορά την Ιταλία, την αντίδραση ενός χωριού στα μέτρα που προτείνει ο Μπερλουσκόνι. Μη σπεύσετε να θεωρήσετε ότι η είδηση δημοσιεύθηκε σε κάποια μικρή ιταλική έκδοση και μεταδόθηκε μέσω του διαδικτύου και των μπλογκς. Δημοσιεύθηκε στη διάσημη αμερικάνικη εφημερίδα «New York Times». Θα πρέπει, βέβαια, να ληφθούν υπόψη και δυο ακόμα παράμετροι: Η πρώτη ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο μεταξύ δολαρίου και ευρώ και επομένως ευχαρίστως τέτοια είδηση θα έβρισκε χώρο σε αμερικανικά ΜΜΕ. Η δεύτερη ότι η κοινότητα που κάνει την επανάσταση κατά του ευρώ είναι στην κεντρική Ιταλία. Είναι τα μέρη που επί δύο χρόνια σάρωνε η επανάσταση του Θρακιώτη στην καταγωγή δούλου Σπάρτακου κατά της Ρώμης.
Δείτε, λοιπόν, το ρεπορτάζ, όπως δημοσιεύθηκε στους «New York Times» και στην Ελλάδα στην «Καθημερινή»…
Από μικρή κοινότητα, ανεξάρτητο πριγκιπάτο…
The New York Times
Πενία –και οικονομική κρίση– τέχνας κατεργάζεται στην Ιταλία. Η ανακοίνωση της κυβέρνησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, περί συγχωνεύσεως των κοινοτήτων με πληθυσμό μικρότερο των χιλίων κατοίκων, προκάλεσε διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Κάποιοι κοινοτάρχες απείλησαν ότι θα εγγράψουν στα δημοτολόγια μετανάστες προκειμένου να αυξήσουν άμεσα τον πληθυσμό τους, ενώ άλλοι επικαλέστηκαν τη μακρά ιστορία της Ιταλίας αποτελούμενης από πόλεις-κράτη με διακριτά έθιμα και διαλέκτους. Όμως, ο δήμαρχος του Φιλετίνο, μιας πολίχνης με 568 κατοίκους, πήρε μία πιο ριζοσπαστική απόφαση: να μετατρέψει τη μικρή κοινότητα σε ανεξάρτητο πριγκιπάτο.
Ο Λούκα Σελάρι, ο πολυμήχανος δημοτικός άρχοντας ήδη φιλοτέχνησε τον θυρεό του ανεξάρτητου πλέον πριγκιπάτου, ο οποίος σήμερα κοσμεί τα πάντα, από τα μπλουζάκια που αγοράζουν οι τουρίστες μέχρι και το τοπικό λικέρ. Δεν έμεινε, όμως, μόνο εκεί. Έκρινε ότι κάθε ανεξάρτητο κράτος πρέπει να έχει το δικό του νόμισμα και έτσι έκοψε το «φιορίτο» (το «ανθισμένο»: το νόμισμα έλαβε αυτό το όνομα, διότι θα κάνει την οικονομία του πριγκιπάτου να ανθήσει). Επί του παρόντος, πωλείται μόνο ως σουβενίρ, αλλά αν τελικά αναγνωρισθεί ως «νόμιμο νόμισμα», η ισοτιμία του θα είναι δύο φιορίτο ανά ευρώ.
«Βλέπετε, επιλύσαμε το θέμα του δημοσίου χρέους» κομπάζει ο Ένιο Μαρφόλι, δημοτικός σύμβουλος και δεξιοτέχνης του όμποε. Η δική του συμβολή είναι ακόμα μεγαλύτερη στην επίλυση της κρίσης, αφού εργάζεται στον δήμο δωρεάν. Γενικότερα, η απόφαση της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι προκάλεσε οργή στους μικρούς δήμους και τις κοινότητες. Άλλωστε, όπως επισημαίνει η πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Δημάρχων Μικρών Πόλεων, Ράνκα Μπίλια, τα χρήματα που διασώζονται είναι ψιχία. Τα δημοτικά συμβούλια κοστίζουν στο κράτος 5,8 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που η ιταλική Βουλή καταβάλλει για τη διατήρηση του εστιατορίου του Κοινοβουλίου. «Εργαζόμαστε αόκνως και θέλουν να περικόψουν κάτι που κοστίζει όσο η κουζίνα τους. Τι περιμένουν; Να γίνει επανάσταση;» λέει η Μπίλια.
Κατά πάσα πιθανότητα, η ιταλική κυβέρνηση θα κάνει πίσω μετά τη βροντερή αντίδραση των δημοτικών αρχόντων τις τελευταίες ημέρες, ενώ θα αποσύρει κάποια από τα μέτρα λιτότητας που εξήγγειλε, όπως, παραδείγματος χάριν, η περικοπή των χρηματοδοτήσεων σε ερευνητικά κέντρα με λιγότερους από 70 υπαλλήλους και σε πόλεις με λιγότερο από 300.000 κατοίκους. Τα μέτρα –λένε πολλοί– ελήφθησαν τάχιστα και χωρίς πολλή σκέψη με μοναδικό στόχο να καθησυχαστεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ακόμα, όμως, και αν αποσυρθεί το μέτρο, ο επίδοξος πρίγκιπας του Φιλετίνο θα προχωρήσει με το φιλόδοξο σχέδιό του. Μάλιστα, επρόκειτο να συναντηθεί με έναν από τους πιο φημισμένους δικηγόρους της Ιταλίας προκειμένου να επιλύσουν κάποια θέματα. Άλλωστε, όπως λέει, πιστεύει πολύ σε αυτό που ανέγραψε κάτω από τον θυρεό του μικρού πριγκιπάτου: «Nec Flector, Nec Frangor». «Δεν θα υποκύψουμε, δεν θα εγκαταλείψουμε τα σχέδιά μας».
