Αρχείο

Archive for the ‘Μυστήρια’ Category

Υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά δεν πρέπει να επικοινωνήσουμε μαζί τους

Τετάρτη, 7, Σεπτεμβρίου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ προκάλεσε άλλη μια φορά την προσοχή της διεθνούς κοινότητας με την δήλωσή του ότι οι εξωγήινοι υπάρχουν και προειδοποίησε την ανθρωπότητα να μην επιχειρήσει να επικοινωνήσει μαζί τους.

Ο καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, αστροφυσικός, που πάσχει από μία ασθένεια των νευρώνων, γνωστή ως Λου Γκέριγκ, είπε τα παραπάνω σε μία νέα σειρά ντοκιμαντέρ του Discovery Channel.

Υπογράμμισε ότι σε ένα σύμπαν με 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες, που ο καθένας περιλαμβάνει εκατομμύρια αστέρια, είναι απίθανο η γη να είναι το μόνο μέρος όπου υπάρχει ζωή.

«Για το μαθηματικό μου μυαλό, μόνο αυτοί οι αριθμοί είναι αρκετοί για να θεωρώ λογική την ύπαρξη εξωγήινων. Η πραγματική πρόκληση είναι να βρούμε με τι μοιάζουν πραγματικά», πρόσθεσε.

«Πρέπει μονάχα να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας για να καταλάβουμε πως η ανθρώπινη φύση μπορεί να μετεξελιχτεί σε κάτι που δε θέλουμε να συναντήσουμε», επεσήμανε. «Τέτοια ανεπτυγμένα όντα μπορεί να κινούνται κατά νομάδες, ψάχνοντας να κατακτήσουν και εποικίσουν άλλους πλανήτες».

«Αν οι εξωγήινοι μας επισκεφθούν ποτέ, νομίζω ότι το αποτέλεσμα θα μοιάζει με αυτό της πρώτης επίσκεψης του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική, που δεν ήταν και τόσο καλό για τους ιθαγενείς».

Οι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει πλειστάκις να έλθουν σε επαφή με πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς. Το 2008 η NASA εξέπεμψε στο διάστημα το τραγούδι των Μπιτλς «Across the Universe» προκειμένου να λάβει κάποιο μήνυμα φιλίας από εξωγήινες μορφές ζωής. Το μήνυμα αυτό αναμένεται να φθάσει στην περιοχή του Πολάρις το 2439.

Κατηγορίες:Επιστήμες, Μυστήρια

«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»

Δευτέρα, 5, Σεπτεμβρίου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Πέρα από το φράγμα του χρόνου

Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.

“Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.

Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.

Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.

Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.

Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.

Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.

Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..

Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.

Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.

Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.

Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.

Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.

Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.

Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.

Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.

Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.

Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.

Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.

Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.

Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.

Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;

Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.

Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;

Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;

Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.

Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:

«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»

Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.”

πηγη-Κώστας Δελήμπασης στο  e-telescope.gr 12 Ιανουαρίου 2004
Προσωπικά μου θυμίζει πολύ το “The Curious Case of Benjamin Button” το οποίο μπορεί να έγινε επιτυχία το 2008 αλλά το σενάριο είναι βασισμένο σε μια ιστορία του  F. Scott Fitzgerald που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 27 Μαΐου του 1922 και το The Butterfly Effect (2004) από τη θεωρία του χάους.
Κατηγορίες:Μυστήρια

Σκουληκότρυπες οι δίοδοι του χωροχρόνου.

Δευτέρα, 5, Σεπτεμβρίου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Οι σκουληκότρυπες είναι ένα από τα πιο παράξενα αντικείμενα τα οποία προκύπτουν στη γενική σχετικότητα.


Αν και δεν υπάρχουν πειραματικές αποδείξεις για τις σκουληκότρυπες, οι φυσικοί προβλέπουν ότι αυτές θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως σύντομοι δίοδοι από το ένα σημείο του χωροχρόνου προς ένα άλλο.


Οι επιστήμονες φαντάζονται συνήθως τις σκουληκότρυπες να συνδέουν περιοχές του κενού χώρου, αλλά τώρα μια νέα μελέτη προτείνει ότι οι σκουληκότρυπες ενδέχεται να υπάρχουν μεταξύ μακρινών άστρων. Αντί να είναι αυτές άδειες σήραγγες του χώρου, οι σκουληκότρυπες θα περιέχουν ένα τέλειο υγρό που να ρέει πέρα ​​δώθε μεταξύ δύο άστρων, και μάλιστα είναι πιθανόν να έχουν μια ανιχνεύσιμη υπογραφή.


Οι φυσικοί Vladimir Dzhunushaliev από το Πανεπιστήμιο Καζακστάν και οι συνεργάτες, του έχουν δημοσιεύσει μια έρευνα πάνω στη δυνατότητα να υπάρχουν σκουληκότρυπες μεταξύ άστρων στο arXiv.org.

Οι επιστήμονες άρχισαν να ερευνούν την ιδέα αυτής της σκουληκότρυπας όταν έψαχναν τι είδους αντικείμενα αστροφυσικού ενδιαφέροντος θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως είσοδοι στις σκουληκότρυπες. Σύμφωνα με προηγούμενα μοντέλα, μερικά από τα αντικείμενα αυτά θα μπορούσαν να μοιάζουν με αστέρια.

Η ιδέα αυτή τους οδήγησε να αναρωτιούνται εάν οι σκουληκότρυπες θα μπορούσαν να υπάρχουν σε, κατά τα άλλα συνηθισμένα, αστέρια καθώς και σε άστα νετρονίων. Από απόσταση, αυτά τα αστέρια (που συνδέονται με σκουληκότρυπες) θα μοιάζουν πολύ με τα κανονικά αστέρια (και κανονικά αστέρια νετρονίων), αλλά μπορεί να έχουν κάποιες διαφορές που θα μπορούσαν να είναι ανιχνεύσιμες.

Για να διερευνήσουν αυτές τις διαφορές, οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα μοντέλο ενός συνηθισμένου άστρου με μια σήραγγα στο κέντρο του, μέσω της οποίας η ύλη θα μπορούσε να μετακινηθεί. Δύο αστέρια που μοιράζονται μια σκουληκότρυπα θα έχουν μια μοναδική σύνδεση, δεδομένου ότι συνδέονται με τα δύο στόμια της σκουληκότρυπας.

Επειδή η εξωτική ύλη στην σκουληκότρυπα θα μπορούσε να ρέει σαν ένα ρευστό μεταξύ των άστρων, άρα και τα δύο αστέρια θα ήταν πιθανόν να πάλλονται με ένα ασυνήθιστο τρόπο. Αυτή παλμική κίνηση θα μπορούσε εν συνεχεία να οδηγήσει στην απελευθέρωση διαφόρων ειδών ενέργειας, όπως κοσμικές ακτίνες υπερβολικά υψηλής ενέργειας.

Προς το παρόν, το δύσκολο μέρος είναι να υπολογιστεί ακριβώς τι είδους ταλαντώσεις συμβαίνουν, και τι είδους ενέργεια κυκλοφορεί. Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέψουν στους φυσικούς να προβλέψουν με τι θα μπορούσαν να μοιάζουν τα αστέρια, που περιέχουν μια σκουληκότρυπα, από τη Γη και θα αρχίσουν την αναζήτηση για αυτά τα αστέρια, που κατά τα άλλα είναι συνηθισμένα.

Ο στόχος, επίσης, του έργου είναι να κατασκευαστεί ένα λειτουργικό διαστημικό παρατηρητήριο στην περιοχή των χιλιοστών, υπο-χιλιοστών και στα υπέρυθρα μήκη κύματος, χρησιμοποιώντας κρυογενικό τηλεσκόπιο 12 μέτρων. Το παρατηρητήριο αυτό θα παρέχει τη δυνατότητα να διεξάγουν αστρονομικές παρατηρήσεις με σούπερ υψηλή ευαισθησία με ένα μονό δίσκο κεραία, όπως και παρατηρήσεις με εξαιρετικά υψηλή γωνιακή ανάλυση.

Μια συνηθισμένη μαύρη τρύπα εστιάζει τις ακτίνες φωτός που περνούν κοντά της σαν να ήταν ένας τεράστιος κοίλος φακός – ένα φαινόμενο γνωστό ως βαρυτικός εστιασμός. Η αρνητική μάζα της ύλης φάντασμα μιας σκουληκότρυπας θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από τον βαρυτικό εστιασμό της κανονικής ύλης. Έτσι, θα κάνει οποιοδήποτε φως που θα διέρχεται από τη σκουληκότρυπα – από ένα άλλο σύμπαν – να αποκλίνει και να προκύπτει από αυτήν ως ένας φωτεινός δακτύλιος. Εν τω μεταξύ, τα όποια άστρα πίσω από αυτήν θα λάμπουν ενδιάμεσα του δακτυλίου.
physics4u.wordpress.com
Πηγή: PhysOrg

Κατηγορίες:Επιστήμες, Μυστήρια

Το τρίγωνο του διαβόλου – ντοκιμαντέρ από τη ΝΕΤ

Σάββατο, 3, Σεπτεμβρίου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Η ιστορία βρίθει μυστηρίων και ανεξήγητων φαινομένων — από εξαφανίσεις στο τρίγωνο των Βερμούδων μέχρι τη χαμένη πόλη της Ατλαντίδας — που τυγχάνουν πλήθος εικασιών και ελάχιστων απαντήσεων.
‘Όμως με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορούν νέα στοιχεία να έρθουν στο φως; Η σειρά «Αναζητώντας μυστήρια» θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει αυτές τις νέες θεωρίες για να δώσει απαντήσεις σε ανεξήγητα μέχρι σήμερα ερωτήματα της ιστορίας.

Το τρίγωνο του διαβόλου – Devil’s triangle

Το τρίγωνο των Βερμούδων, μια περιοχή 500.000 τετραγωνικών μιλίων στον Ατλαντικό, αποτελεί το μεγαλύτερο ανεξήγητο μυστήριο σε όλο τον κόσμο.
Πλοία και αεροπλάνα εξαφανίζονται χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος. Η ομάδα της σειράς «Αναζητώντας μυστήρια» παίρνοντας μαζί της έναν από τους ελάχιστους επιζώντες ενός αεροπορικού συμβάντος στο Τρίγωνο των Βερμούδων προσπαθεί να διαπιστώσει τι μπορεί να αποπροσανατολίζει τους πιλότους. Η εξερευνητική ομάδα κάνει καταδύσεις στα νερά των Βερμούδων σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα συντρίμμια του πρώτου αεροσκάφους που εξαφανίστηκε στην περιοχή.


kykeon.ning.com

Κατηγορίες:Μυστήρια

Βυθισμένες πόλεις

Κυριακή, 28, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Μόνο στη μεσόγειο υπάρχουν περισσότερες από 200 βυθισμένες πόλεις!


Ένα ακόμη ντοκιμαντέρ του History Channel για του φίλους του είδους.

Με την αποκλειστική συνεργασία του ίδιου του Von Daniken, η παραγωγή του History Channel, “ANCIENT ALIENS”, ξεκινάει νέες αποστολές για να την αναζήτηση και την αξιολόγηση των στοιχείων αυτών.

Επικεντρώνεται στις ανακαλύψεις των τελευταίων 30 ετών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ασυνήθη ευρήματα DNA για την εξέλιξη του ανθρώπου και πρόσφατα αποκωδικοποιημένα εκθέματα.Από την Αίγυπτο στην Συρία και από εκεί στη Νότια Αμερική. Πρόκειται για μια ισορροπημένη έρευνα μιας θεωρίας που ορισμένοι πιστεύουν ότι δεν μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά πολλοί άλλοι συμφωνούν πως δεν μπορεί να αγνοηθεί.


temple-of-truth

Τελικά είναι η ταχύτητα του φωτός η μεγαλύτερη στο σύμπαν;

Κυριακή, 28, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Ακαριαία μεταβίβαση πληροφορίας ανεξαρτήτως απόστασης.

Αν 2 φωτόνια τα οποία κάποια στιγμή έχουν αλληλεπιδράσει πολύ στενά και κατόπιν τα απομακρύνουμε οσοδήποτε, τότε αυτά τα 2 φωτόνια δεν συμπεριφέρονται σαν 2 διαφορετικά αντικείμενα, παρά ένα ενιαίο με κοινές ιδιότητες και εκφράσεις. Αν τα απομακρύνουμε πάρα πολύ μακριά και προικοδοτήσουμε το ένα με κάποια πληροφορία, τότε με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι η πληροφορία αυτή μεταβιβάζεται στο άλλο με ταχύτητες πολ/σιες της ταχύτητας του φωτός.

Όλες οι πληροφορίες βρίσκονται μέσα μας … εμείς πρέπει να φτιάξουμε τον εαυτό μας, την βιολογία μας, έτσι ώστε να μπορέσουμε να τις συνειδητοποιήσουμε.

Ο Μάνος Δανέζης γεννήθηκε το 1949. Είναι επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα στρέφονται στις κατευθύνσεις: δορυφορική φασματοσκοπία στο υπεριώδες, αστρικές ατμόσφαιρες, διπλοί και μεταβλητοί αστέρες, Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών κ.ά. Είναι μέλος της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (I.A.U), της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (ΕΛ.ΑΣ.ΕΤ.), της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ.) και της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (Ε.Μ.Ε.).

Έχει δημοσιεύσει πάνω από εξήντα πρωτότυπες ερευνητικές εργασίες σε διεθνή αστρονομικά περιοδικά και πρακτικά διεθνών συνεδρίων, εκατοντάδες άρθρα στον ελληνικό ημερήσιο τύπο, καθώς και εννέα βιβλία σχετικά με την Αστροφυσική και την Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών.


gerasimos-politis.blogspot.com
kathimerini.gr

Κατηγορίες:Επιστήμες, Μυστήρια

Προϊστορικά απίστευτα απολιθωμένα ευρήματα που δεν έπρεπε να υπάρχουν!

Παρασκευή, 26, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Κινέζοι αρχαιολόγοι προβληματίστηκαν αλλά και εξακολουθούν να προβληματίζονται μετά από μια τυχαία αρχαιολογική ανακάλυψη που έγινε τυχαία σε ένα τάφο 400 ετών που δεν είχε συλιστεί μέχρι την ανακάλυψη του. Για τις ανάγκες μια Κινέζικης ταινίας έπρεπε να ανοιχτούν κάποιες τρύπες στο έδαφος οπού κατά λάθος πέσανε σε ένα τάφο!! 


Η έκπληξη τους ήταν μεγάλη γιατί δεν περίμεναν να υπήρχε ένας αρχαίος τάφος κάτω από τα πόδια τους. Αυτό όμως που δεν περίμεναν με τίποτα να βρουν στον τάφο αυτό ήταν ένα Ελβετικό ρολόι!!! Ένα ρολόι 100 χρονών το οποίο φοριόταν στο δάχτυλο όπως τα δαχτυλίδια!!

Όταν έφτασαν οι αρχαιολόγοι άρχισαν αμέσως οι εργασίες καθαρισμού του τάφου, βρήκαν πολλά αντικείμενα που έδωσε και την χρονολογία του τάφου η οποία ήταν 400 ετών!! Μα αυτό που τους έκανε να παραξενευτούν και να μην μπορούν να το πιστέψουν με τίποτα είναι με ένα Ελβετικό ρολόι που φοριόταν στο δάχτυλο 100 ετών παλιό!!

Όπως ακριβώς σκέφτεστε και εσείς αυτήν την στιγμή έτσι ακριβώς σκέφτονται και οι αρχαιολόγοι. Πως είναι δυνατόν αυτό το εύρημα 100 ετών να βρίσκετε σε ένα τάφο ανέγγιχτο 400 ετών; Μήπως πρόκειται για κάποια φάρσα; Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν δώσει ακόμα επίσημη εξήγηση το πώς μπορεί να βρέθηκε μέσα σε ένα σφραγισμένο τάφο 400 ετών……. Και δεν νομίζω να δώσουν ποτέ.
Από την άλλη βεβαία υπάρχουν πολλές θεωρίες με την δημοφιλέστερη ότι ο νεκρός ήταν από το μέλλον και είχε βρεθεί εκείνη τη χρονική περίοδο εκεί. Ίσως αρρώστησε με συνέπια να πεθάνει οπού και τον έθαψαν εκεί μαζί με το δαχτυλίδι ρολόι που φορούσε. Ίσως!! Ίσως όμως ο νεκρός να ήταν κάτι άλλο κάτι το οποίο γεννιέται για να ταξιδεύει από μόνος του χωρίς μηχανές στον χρόνο!! Είναι κάτι για το οποίο θα το αναφέρω μεμονωμένα, ίσως να πρόκειται για έναν Χρονίρ!! ( Hronir!! ) με υλική υπόσταση………
———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————
Ένας πολύ παράξενος βράχος αλλά και πραγματικό αίνιγμα για τους γεωλόγους όλης της γης βρίσκετε στην Αμερική, στην δυτική Βιρτζίνια. Ένα μέρος του βράχου αυτού μεταφέρθηκε από τον Jennings Randolph όταν κατασκεύαζαν ένα φράγμα για την εξοικονόμηση νερού της περιοχής. Ανατινάζοντας κάποια τμήματα τεραστίων βράχων του βουνού βρεθήκαν τα κομμάτια αυτά.
Τον βραχο αυτό μοναδικό στον κοσμο με τετια σχεδια επανο του, του δωσανε το ονομα ο Βραχος Βαφλα!! ( Waffle ). Oλο σχεδον εκεινο το κοματι του βουνου είχε αυτό το σχεδιο ( ish ) αλλά σημερα βρεισκετε κατω από το νερο του φραγματος. Εκεινη την εποχη το εργο του φραγματος δεν επρεπε να σταματησει και ετσι δεν δοθυκε σημασια καθολου από τις αρχειολογυκες υπερεσιες παρά ολο ότι οι γαιολογοι τονησαν με ιδιετερα εντονο τονο ότι η φυση δεν μπορει να φτια ξει τετια σχεδια!!!
Αν και εγεινε μεγαλη διαμαχη μεταξει γαιολογων και αρχαιολογων τα εργα συνεχηστηκαν στην δυτικη Βιρτζινια σκεπαζωντας και καταστρεφωντας για πάντα κάτι που ισος ανηκε σε καπιον παναρχαιο πολιτισμο!!!!

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον βράχο αυτό, μέχρι ότι πρόκειται για τεχνητό βράχο που κάποιοι θελαν να κάνουν κάποια κρύα φάρσα!! Ποιος όμως θα καθόταν να έφτιαχνε ένα περίπλοκο σχέδιο σε τέτοια κλίμακα σμιλεύοντας τον βράχο για μήνες!! Από την άλλη υπάρχει ολόκληρο συνεργείο οικοδόμησης που λέει ότι όλο το βουνό όταν κόπηκε από τους δυναμίτες ότι ήταν έτσι!! Υπάρχουν φωτογραφίες του βουνού που τις έχει στην διάθεση του το μουσείο φυσικής ιστορίας της Βιρτζίνια!!!

Κάποιοι άλλοι λένε ότι είναι έργο εξωγήινων, αν είναι γιατί πράγμα πρόκειται; Από τον ίδιο τον βράχο οπού και σώζετε σήμερα έχει ξεσπάσει μια τεράστια διαμάχη ανάμεσα στους γεωλόγους. Ο λόγος είναι γιατί κάποιους από αυτούς πιστεύουν ότι πρόκειται για φυσικό φαινόμενο ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι είναι τεχνητό!!
Πολλοί γεωλόγοι έχουν διατυπώσει την εξής εξήγηση για το φαινόμενο αυτό.
Πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει από φορτισμένα ηλεκτρικά φαινόμενα τα οποία εγκλωβίζονται με τα χρονιά και επειδή ο ηλεκτρισμός θέλει να διαφύγει από την πίεση που δέχεται τόσα εκατομμύρια χρονιά, προσπαθώντας να βρει διέξοδο δημιουργεί αυτά τα σχέδια. Ε ( !!!!!;;;;!!!!! ) ότι καταλάβατε, κατάλαβα!! Εκεί είναι που οι γεωλόγοι σκοτώνονται αναμεταξύ τους, και γω να ήμουν στην θέση τους το ίδιο θα έκανα! Πως είναι δυνατόν ένα μικρό φορτίο ηλεκτρισμού να κάνει τέτοια σχέδια με ακρίβεια σκαλισμένα επάνω στους βράχους;
Το να έκανε όπως πολλοί γεωλόγοι λένε κάποια αποτυπώματα ότι πέρασε ήλεκτρων από την περιοχή αυτή θα γινόταν δεκτό, και αυτό πάλι από 1 έως 2.5 πόντους μήκος. Δεν θα έκανε τέτοιο σχέδιο όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες σας.

Κάποιοι άλλοι λένε ότι είναι έργο των Ατλάντων χωρίς να εξηγούν τι έργο είναι, κάποιοι άλλοι μιλάνε για πανάρχαια έργα των εσωγήινων και με τις μετακινήσεις του εδάφους μετακινήθηκε προς την επιφάνεια, ναι να συμφωνήσω αλλά τι είναι; Μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία εξήγηση το τι είναι αυτό το σχέδιο, κάποιοι γεωλόγοι λένε ότι είναι φυσικό φαινόμενο και ότι η φύση κάποιες στιγμές μπορεί να γίνει καλλιτέχνης και παρά πολλοί γεωλόγοι δεν συμφωνούν με αυτό και λένε ότι είναι τεχνητό. Οι αρχαιολόγοι από την άλλη πιστεύουν ότι είναι τεχνητό περιμένοντας να ξεκαθαρίσει τον γρίφο οι γεωλόγοι για να προχωρήσουν σε περεταίρω εξηγήσεις!!
———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————
Τον Ιούνιο του 1934 η οικογένεια Hahn ανακάλυψε ένα κομμάτι βράχου έξω από το Λονδίνο σε έναν καταρράκτη. Ο βράχος αυτό είχε πάνω του ένα σφυρί μεταλλικό όπως φαίνεται και στην φωτογραφία με ένα κομμάτι ξύλου το οποίο δεν είχε σαπίσει αλλά ούτε και το μέταλλο του σφυριού είχε πάθει κάποια διάβρωσης από τα χρόνια τα οποία είχαν περάσει. Όσο απίστευτο και να σας φαίνεται η χρονολογική εξέταση έδειξε από 75 εκατομμύρια χρόνια έως 100 εκατομμύρια χρόνια πίσω!!!!
Η ανάλυση των ειδικών έδειξαν ότι αποτελείτε από μια ασυνήθιστη μεταλλουργία 96% σιδηρο,2,6% χλώριο, και 0,74% θειο ( χωρίς άνθρακα!! ). Ενώ η πυκνότητα του μετάλλου δείχνει εξαιρετική ποιότητα χύτευσης, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τα σημερινά μέσα που διαθέτουμε σαν τεχνολογία!!!

Η πυκνότητα του σιδήρου δείχνει να είναι πιο καθαρή από εκείνη ενός αεροπλάνου που είναι από αλουμίνιο. Δηλαδή, το εσωτερικό του μετάλλου είναι πεντακάθαρο χωρίς φυσαλίδες αέρος( !!!!! )
Αν και προσπάθησαν πολλές φορές να πετύχουν κάτι τέτοιο με την πιο σύγχρονη βιομηχανία μετάλλων δεν το κατάφεραν, να φτιάξουν ένα μέταλλο χωρίς φυσαλίδες αέρος το εσωτερικό του!!
Αν και τα στοιχειά δειγματοληψίας από τους ειδικούς δείχνουν ότι έχει γήινα στοιχεία πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το σφυρί αυτό είναι εξωγήινο. Αυτό δεν μπόρεσα να το καταλάβω ποτέ τόσα χρόνια ερευνών που κάνω, εφόσον βλέπουν ότι υπάρχουν τέτοια στοιχεία γιατί συνεχίζουν να πιστεύουν κάτι που φτιάχτηκε στην γη ότι φτιάχτηκε έξω από την γη!!

Εγώ θα προτιμήσω να πω ότι ίσως είναι έργο εσωγήινων ή ότι κάποιος πανάρχαιος πολιτισμός είχε καταφέρει να έχει τα μέσα και την τεχνολογία να φτιάξει τέτοια αντικείμενα, λέω αντικείμενα γιατί δεν είναι το μοναδικό όπως θα δούμε και πιο κάτω!! Αυτό που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι το ξύλο πως και δεν έχει σαπίσει τόσα εκατομμύρια χρόνια που έχουν περάσει!! Οι αναλύσεις έδειξαν ότι όπως είναι επεξεργασμένο το μέταλλο του σιδήρου δημιουργεί ένα είδος ηλεκτρόλυσης που δεν αφήνει κανέναν μύκητα ή μικρόβιο να αναπτυχθεί επάνω στο ξύλο ( !!! ). Φανταστείτε τι είδους τεχνολογίας ήταν αυτή που το έφτιαξε, αν και κάποιοι ειδικοί λένε ότι μόνο κάποιοι μάγιστροι ή αλχημιστές θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Πόσο μου αρέσει όταν επιστήμονες σοβαροί ξεστομίζουν τέτοιες αναφορές. Μέχρι και σήμερα δεν έχει δοθεί μια λογική εξήγηση το ποιος και το ποτέ φτιάχτηκε αυτό το σφυρί…….
———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————
Ο κύβος του Σάλτσμπουργκ είναι μια μάζα σιδήρου, ζυγίζει 785 γραμμάρια, και οι διαστάσεις του είναι 67 χ 67 χ 47 χιλιοστά. Βρέθηκε στο Wolfsegg στην Αυστρία το 1885. Βρέθηκε θαμμένο μέσα σε τριτογενή λιγνίτη ( ο λιγνίτης σχηματίστηκε 60 εκατομμύρια χρόνια πριν, κατά την διάρκεια του παλαιό κυανού περιόδου!!! ). Τέσσερεις από τις πλευρές του είναι επίπεδες και δυο είναι κυρτές, στην μέση του αντικειμένου υπάρχει χαραγμένο ένα αυλάκι από κάτω έως πάνω.

Αρχικά πίστευαν ότι ήταν ένα κομμάτι από μετεωρίτη που έπεσε στην γη από το βαθύ διάστημα, μα μεταγενέστερα όταν άρχισαν να κάνουν αναλύσεις των στοιχείων του έδειξε κάτι άλλο. Το 1966 έγινε η πρώτη ανάλυση, η οποία δεν βρήκε ίχνη του νικελίου, του χρωμίου και του κοβαλτίου, αλλά και του σιδήρου!! Αυτό το γεγονός δηλώνει ότι δεν είναι μετεωρίτης, ενώ η έλλειψη θειου δηλώνει ότι δεν είναι σιδηροπυρίτης όπως πολλοί νόμιζαν!!
Αναλύσεις ξανά έγιναν το 1973 ο Dr Hubert Mattlianer δήλωσε ότι είναι ένα κομμάτι σίδερο δεδομένης της χαμηλής περιεκτικότητας του σε μαγνήσιο. Έτσι πιστεύει ότι είναι ένα κομμάτι εξαρτήματος από ένα είδος μηχανής που έκανε εξορύξεις εκατομμύρια χρόνια πριν!!! Ακόμα δεν έχουν δοθεί επίσημες εξηγήσεις τι είναι και το τι κάνει ή τι έκανε Αυτό που μπορούν να πουν με σιγουριά είναι ότι πρόκειται για ένα αντικείμενο το οποίο δεν έφτιαξε η φύση μα όντα με εφυή νοημοσύνη!!
Οι αναφορές για τα αρχαία προϊστορικά απολιθώματα δεν τελειώνουν εδώ θα συνεχιστούν. Μέχρι την επόμενη φορά να είστε καλά και να θυμάστε, αν δεν πιστεύετε σε κάτι, δεν πάει να πει αυτό το κάτι ότι δεν υπάρχει.

Τελικά, ζυγίζει η ψυχή 21 γραμμάρια;

Παρασκευή, 26, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Θέμα το όποιο βασανίζει την ανθρώπινη κοινότητα περισσότερο από έναν αιώνα. Πρώτος έθιξε το θέμα το 1907 ο Αμερικανός γιατρός Duncan Macdugall του Haverhill της Μασσαχουσέττης, ο οποίος έκανε το “μακάβριο” πέιραμα να μετράει το βάρος των ασθενών του λίγο πριν πεθάνουν, και αμέσως μετά το θάνατό τους. Τα αποτελέσματα; 21 γραμμάρια, 21 γραμμάρια ήταν αυτά που έχανε ο κάθε νεκρός αμέσως μετά το θάνατο του! Μη έχοντας να δώσει κάποια άλλη επιστημονική εξήγηση, ο γιατρός υπέθεσε ότι τα 21 γραμμάρια είναι το βάρος της ψυχής!!! Σας παραθέτουμε και το εξής βίντεο:
Αν και για πολλούς υπερβολική, η υπόθεση αυτή δεν έχει καταρριφθεί ακόμη από τη σύγχρονη επιστήμη. Παρόλα αυτά, η μείωση του βάρους μπορεί επίσης να οφείλεται στην εκπνοή και την ατμοποίηση, και σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι τα αποτελέσματα εκείνων των πειραμάτων αντικατοπτρίζουν κυρίως το πνεύμα της εποχής για την ύπαρξη της ψυχής παρά ένα πραγματικό φαινόμενο.

Ο γιατρός είχε απάντηση και γι’ αυτό: 

  • Η απώλεια του βάρους δεν θα μπορούσε να ήταν από την υγρασία που βγαίνει με την εκπνοή και την εξάτμιση του ιδρώτα καθώς τους υπολόγισε αυτούς τους δύο παράγοντες και βρήκε πως είναι μισό γραμμάριο κάθε λεπτό, ενώ στο πείραμά του υπάρχει απότομη απώλεια του βάρους (21 γραμμάρια στο πρώτο του test) μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα.
  • Επίσης δεν θα μπορούσε να ήταν από κόπρανα των εντέρων καθώς θα μπορούσαν τα σπλάχνα να κινηθούν μεν απότομα αλλά ο γιατρός το είχε αυτό υπολογίσει και θα παρέμεναν τα κόπρανα όπως και τα ούρα της κύστης πάνω στο κρεββάτι. Βεβαίως η όποια εξάτμιση των ουσιών αυτών θα ήταν σταδιακή και σε καμμία περίπτωση απότομη σε λίγα δευτερόλεπτα.
  • Επιπροσθέτως, δε θα μπορούσε να ήταν από τον συνολικό αέρα που υπάρχει στα πνευμόνια, καθώς ανέβηκε τόσο ο ίδιος ο γιατρός για να δοκιμάσει όσο και οι βοηθοί του, εκπνέοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την μία φορά και εισπνέοντας με όλη την δύναμη την άλλη, και δεν υπήρξε καμία μεταβολή στην ζυγαριά.

Τέλος, ο γιατρός συνέχισε τα πειράματά του σε 15 σκυλιά στα οποία πειράματα όμως δεν παρατηρήθηκε καμία μεταβολή στο βάρος κατά την διάρκεια του θανάτου των ζώων. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν τον ανησύχησε καθόλου αφού πίστευε πως τα ζώα δεν έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, άρα δεν έπρεπε να χάσουν καθόλου βάρος σύμφωνα πάντα και με το θρησκευτικό δόγμα του γιατρού.


Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι αν και το ζήτημα “άνοιξε” έναν αιώνα πριν, ακόμη δεν έχει βρεθεί λύση στο αίνιγμα αυτό..
Κατηγορίες:Μυστήρια

Τι γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον Κάτω Κόσμο;

Τρίτη, 23, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Οι δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων για τον αόρατο κόσμο του σκοτεινού Άδη και οι ρίζες αυτών των αντιλήψεων, που έλκουν την καταγωγή τους από την ελληνική μυθολογία!..ΕΙΝΑΙ αλήθεια, ότι η Ελληνική Μυθολογία βρίθει από θρύλους και παραδόσεις, που πολλές φορές παίρνουν την μορφή των δοξασιών για τις όποιες αντιλήψεις περί «ορατών τε και αοράτων», όπως λέει και η Εκκλησία μας (1). Απ’ αυτήν, ασφαλώς, την αντίληψη δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο Άδης, που αποτελεί την προσωποποίηση του Κάτω Κόσμου.
Πώς έγινε, όμως, αυτό και γιατί οι δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων κατέληξαν στα δικά τους συμπεράσματα;

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία (2), κατά τους θεογονικούς μύθους, ο Δίας, με τον «σπαργανωμένον λίθον» της μητέρας του Ρέας (3) διέφυγε την επιβουλή του πατέρα του Κρόνου (4). Έπειτα με το «φάρμακο» της Μήτιδας (5) ανάγκασε τον Κρόνο να «εξεμέσει» τους αδελφούς και τις αδελφές του και άρχισε τον πόλεμο κατά των Τιτάνων (6) και του Κρόνου. Ο Δίας είχε με το μέρος του τους Κύκλωπες (7), οι οποίοι εφοδίασαν τον ίδιο με το πιο ακαταμάχητο όπλο, τον κεραυνό, και τον αδελφό του Ποσειδώνα (8) με την τρίαινα. Ο τρίτος αδελφός, ο Άδης, πήρε από τους Κύκλωπες την «κυνέην», ένα κράνος ή σκούφια που έκανε αόρατο εκείνον που τη φορούσε, ενώ ο ίδιος έβλεπε τους άλλους. Όταν ο πόλεμος κατά των Τιτάνων τελείωσε, ο Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Άδης μοιράστηκαν τον κόσμο με κλήρο και πήρε ο Δίας την «εν ουρανώ δυναστείαν», ο Ποσειδώνας την «εν θαλάσση» και ο Άδης την κυριαρχία στον Κάτω Κόσμο.

Ο ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΟΥ!

Αν διερευνήσουμε, λοιπόν, τις αρχαίες δοξασίες, θα δούμε ότι ο Κάτω Κόσμος, τα «ευρώεντα δώματα» του Άδη, ήταν μεγάλη έκταση, περιφραγμένη, κάτω από τη γη, στην οποία έμπαινε κανείς από πύλη που τη φρουρούσε ο Κέρβερος (9) επιτρέποντας μόνο την είσοδο στους ανθρώπους, όχι και την έξοδό τους απ’ το βασίλειο του Άδη!

Έλεγαν πως τα κλειδιά της πύλης ο Άδης τα εμπιστευόταν στον ήρωα Αιακό (10) που ήταν ο ευσεβέστερος των συγχρόνων του και ο μόνος που οι θεοί άκουγαν τις προσευχές του, όσο ο Αιακός βρισκόταν στη ζωή.

Στην πύλη του Άδη έφταναν οι νεκροί, αφού διέπλεαν με το «ακάτιον» του Χάρωνα τον Αχέροντα ποταμό και την Αχερουσία λίμνη. Ο ποταμός και η λίμνη ανήκαν στον Επάνω Κόσμο. Στον Κάτω Κόσμο υπήρχε ένα μόνο νερό που πήγαζε από βράχο, η Στυξ, στην οποία ορκίζονταν οι θεοί.

Το όνομα της Στύγας (: Στυξ, Στυγός) προκαλούσε φόβο σε θεούς και ανθρώπους. Το γιατί θα το εξηγήσουμε ευθύς αμέσως:

Η Στύγα, ως γνωστόν, είναι ένα ποτάμι του Κάτω Κόσμου. Στη «Θεογονία» του Ησιόδου η Στύγα είναι το μεγαλύτερο από τα παιδιά του Ωκεανού και της Τηθύος. Η γενεαλογία όμως που ο Υγίνος βάζει στην αρχή αυτών των μύθων τη θεωρεί ως ένα από τα παιδιά της Νύκτας και του Ερέβους. Στον ομηρικό Ύμνο εις την Δήμητρα εικονίζεται ανάμεσα στις συντρόφισσες της Περσεφόνης, αλλά υπάρχει και άλλη παράδοση, που την αναφέρει ο Απολλόδωρος, σύμφωνα με την οποία αυτή είναι η μητέρα της Περσεφόνης και όχι η Δήμητρα.

Τις περισσότερες φορές η Στύγα είναι παντρεμένη με τον Πάλλαντα, με τον οποίο αποκτά τον Ζήλο, τη Νίκη, το Κράτος και τη Βία. Κατά τη μάχη του Δία προς τους Γίγαντες βοήθησε με τα παιδιά της το βασιλιά των θεών και συνετέλεσε στην εδραίωση της νίκης του. Ως ανταμοιβή γι’ αυτό ο Δίας της παραχώρησε το δικαίωμα να είναι η εγγυήτρια των επίσημων όρκων που έδιναν οι θεοί (11).

Επειδή ο γράφων γεννήθηκε σχεδόν κάτω από τους πίδακες των υδάτων της Στυγός, στους πρόποδες του Χελμού, να θυμίσω τι λέγουν οι αρχαίοι ιστορικοί για την Στύγα, μια πηγή στην Αρκαδία, όχι μακριά από το χωριό Νώνακρη, κοντά στη πόλη Φενεός. Η πηγή αυτή ανέβλυζε από έναν υψηλό βράχο και ύστερα χανόταν κάτω από τη γη. Στα νερά της απέδιδαν ολέθριες ιδιότητες, ότι δηλαδή το νερό ήταν δηλητήριο για ανθρώπους και ζώα!

Λένε πως η παραπάνω πηγή συνέτριβε το σίδερο και τα άλλα μέταλλα καθώς και τα αγγεία που βουτούσαν σ’ αυτή!
Πάντως η οπλή του αλόγου μπορούσε να αντισταθεί στο νερό της παραπάνω πηγής και δεν καταστρεφόταν από αυτό. Ο Παυσανίας, που μας διασώζει την απαρίθμηση των ιδιοτήτων του νερού της Στύγας, υπαινίσσεται κάποιο μύθο, σύμφωνα με τον οποίο ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε από το νερό αυτής της πηγής!

ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ!

Να θυμίσουμε εδώ ότι οι πρόγονοί μας θεωρούσαν επίσης πως το νερό του ποταμού του Κάτω Κόσμου (και όχι πια το νερό της πηγής της Στύγας που πίστευαν ότι χυνόταν στο ποτάμι) είχε μαγικές ιδιότητες. Στο ποτάμι αυτό, λένε, βούτηξε η Θέτιδα (12) τον Αχιλλέα, για να τον κάνει άτρωτο. Κυρίως όμως το νερό της Στύγας το χρησιμοποιούσαν για να δώσουν επίσημους όρκους.

Όταν κάποιος θεός ήθελε να δεσμευτεί με όρκο, ο Δίας έστελνε την Ίριδα να πάρει με μια υδρία νερό της Στύγας και να το μεταφέρει στον Όλυμπο για να γίνει «μάρτυρας» του όρκου. Αν ο θεός κατόπιν καταπατούσε τον όρκο του, τον περίμενε μια φοβερή τιμωρία. Έμενε έναν ολόκληρο χρόνο, χωρίς να πάρει αναπνοή, και δεν πλησίαζε στα χείλη του ούτε αμβροσία ούτε νέκταρ!

Στο τέλος αυτού του χρόνου του επιβαλλόταν άλλη δοκιμασία: Για εννέα χρόνια έμενε αποτραβηγμένος από τους άλλους θεούς και δεν έπαιρνε μέρος ούτε στα συμβούλια ούτε στα συμπόσιά τους. Δεν απολάμβανε τα παλιά του προνόμια παρά το δέκατο μόνο χρόνο.

Να πούμε εδώ. ότι η περιγραφή αυτή των επιπτώσεων της ψευδορκίας, που υπάρχει σε ένα παρέμβλητο χωρίο της «Θεογονίας», μας δίνει επιπλέον λεπτομέρειες για τη φύση του μοιραίου αυτού νερού. Αποτελεί, λένε, ένα βραχίονα του Ωκεανού, ακριβέστερα το δέκατο τμήμα του αρχικού ποταμού, ενώ τα άλλα εννέα τμήματα σχημάτιζαν εννέα σπειροειδείς καμπύλες, με τις οποίες ο ποταμός περιέβαλε το δίσκο της γης.

Τον αριθμό αυτόν των εννέα σπειρών τον ξαναβρίσκουμε στην περιγραφή από τον Βιργίλιο της Χθόνιας Στύγας, που περιβάλλει με τους μαιάνδρους της το βασίλειο του Κάτω Κόσμου (θυμηθείτε τον Αχέροντα).

ΤΑ ΣΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΔΗ!

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων, σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου υπήρχαν τα λεγόμενα «στόμια του Άδη», όπου γίνονταν ιεροπραξίες για την εξιλέωση των θεοτήτων του Κάτω Κόσμου, μπορούσαν όμως να ανακαλούνται στα ιερά που ιδρύονταν εκεί και ψυχές νεκρών.

Μερικοί μύθοι διηγούνταν πως και ζωντανοί ήρωες μπόρεσαν να κατέβουν στον Άδη από τα στόμια αυτά, ιδίως του Ταινάρου (14), και να επανέλθουν κατόπιν στον Επάνω Κόσμο. Οι θεοί κατέβαιναν ευκολότερα, όπως ο Διόνυσος, που χρειάστηκε να «αναγάγη» τη μητέρα του Σεμέλη (14). Όταν την επανέφερε στον Επάνω Κόσμο, την ονόμασε Θυώνη και, ως θεός, την πήρε μαζί του στον ουρανό!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Το Σύμβολον της Πίστεως (1ο άρθρο)

2. Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 2: Οι θεοί, Εκδοτική Αθηνών.

3. Η Ρέα είναι μια από τις Τιτανίδες, τις θυγατέρες της Γαίας και του Ουρανού. Παντρεύτηκε τον Κρόνο, με τον οποίο μοιράστηκε την κυριαρχία του κόσμου. Από αυτή την ένωση γεννήθηκαν, σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, έξι παιδιά, η Εστία, η Δήμητρα, η Ήρα, ο Άδης, ο Ποσειδώνας και ο Δίας, ο πιο νέος από όλους. Προειδοποιημένος όμως από ένα χρησμό του Ουρανού και της Γαίας, ο Κρόνος κατασπάραζε τα παιδιά του, καθώς γεννιόνταν, γιατί ήξερε πως ένα από αυτά επρόκειτο να τον εκθρονίσει. Γι’ αυτόν το λόγο, η Ρέα, θέλοντας να σώσει το ένα από αυτά, έκρυψε τον μικρό Δία και έδωσε στον άντρα της να καταβροχθίσει αντί για το παιδί μία σπαργανωμένη πέτρα. Υπάρχει μια παρόμοια εκδοχή για τον Ποσειδώνα, που η μητέρα του τον έσωσε με ανάλογο τέχνασμα. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, η Ρέα, πολύ αρχαία θεότητα της Γης, είχε ταυτιστεί με την Κυβέλη, τη Μητέρα των θεών. (Βλ.: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press)

4. Ο Κρόνος στη σειρά των Τιτάνων είναι ο πιο νέος γιος του Ουρανού και της Γαίας Ανήκει συνεπώς στην πρώτη θεϊκή γενιά, σ’ εκείνη που υπήρχε πριν από τον Δία και τους Ολύμπιους. Είναι ο μόνος από τους αδελφούς του, που βοήθησε τη μητέρα του να εκδικηθεί τον πατέρα του και με το δρεπάνι, που του έδωσε η μητέρα του, του έκοψε τους όρχεις. Κατόπιν πήρε τη θέση του στον ουρανό και έσπευσε να ξαναρίξει στον Τάρταρο τους αδελφούς του, τους Εκατόγχειρες και τους Κύκλωπες, άλλοτε φυλακισμένους από τον Ουρανό, που τους είχε ελευθερώσει ύστερα από παράκληση της κοινής τους μητέρας Γαίας. Κυρίαρχος πια του κόσμου παντρεύτηκε την ίδια του την αδελφή, τη Ρέα, και επειδή ο Ουρανός και η Γαία, που ήταν κάτοχοι της φρόνησης και της γνώσης του μέλλοντος, του είχαν προειπεί πως θα εκθρονιζόταν από ένα από τα παιδιά του, τα έτρωγε, μόλις γεννιόνταν. Έτσι απέκτησε και καταβρόχθισε διαδοχικά την Εστία, τη Δήμητρα, την Ήρα, τον Πλούτωνα (Άδη) και τον Ποσειδώνα. Η Ρέα, οργισμένη που έβλεπε να χάνει όλα τα παιδιά της, έγκυος στον Δία, κατέφυγε στην Κρήτη και εκεί γέννησε μυστικά στη Δίκτη. Ύστερα τύλιξε μια πέτρα με φασκιές και την έδωσε στον Κρόνο να την καταπιεί. Αυτός την καταβρόχθισε, χωρίς να καταλάβει το δόλο. Όταν ο Δίας μεγάλωσε με τη βοήθεια της Μήτιδας, μιας από τις κόρες του Ωκεανού, ή της ίδιας της Γαίας, έδωσε στον Κρόνο να καταπιεί ένα φάρμακο, που τον ανάγκασε να ξεράσει όλα τα παιδιά, που είχε καταπιεί. Αυτά, οδηγημένα από τον νεαρό αδελφό τους Δία, κήρυξαν τον πόλεμο στον Κρόνο, που είχε για συμμάχους τους Τιτάνες, τους αδελφούς του. Ο πόλεμος κράτησε δέκα χρόνια και ένα μαντείο της Γαίας υποσχέθηκε επιτέλους τη νίκη στον Δία, αν έπαιρνε ως συμμάχους τα όντα που άλλοτε είχε καταβαραθρώσει στα Τάρταρα ο Κρόνος. Ο Δίας τα ελευθέρωσε και κατέκτησε τη νίκη. Τότε ο Κρόνος και οι Τιτάνες αλυσοδέθηκαν στη θέση των Εκατόγχειρων, που έγιναν φυλακές τους. Εκτός από τα παιδιά του με τη Ρέα, ο Κρόνος είχε αποκτήσει από τη Φιλύρα επίσης τον Κένταυρο Χείρωνα, ένα ον αθάνατο, μισό άνθρωπο, μισό άλογο. Όταν ο Κρόνος έσμιξε με τη Φιλύρα, είχε πάρει πράγματι τη μορφή ενός αλόγου. Άλλες παραδόσεις του δίνουν επίσης την πατρότητα του Ηφαίστου, που τον απέκτησε, λένε, με την Ήρα. Μερικές άλλες θέλουν την Αφροδίτη δική του κόρη και όχι κόρη του Ουρανού Στην ορφική θρησκευτική παράδοση ο Κρόνος εμφανίζεται απελευθερωμένος από τις αλυσίδες του, συμφιλιωμένος με τον Δία και κάτοικος των Νήσων των Μακάρων. Αυτή η συμφιλίωση του Δία με τον Κρόνο, ο οποίος θεωρείται ως ένας καλός βασιλιάς, ο πρώτος που βασίλευσε στον ουρανό και στη γη, αυτή προκάλεσε τις παραδόσεις για τη Χρυσή εποχή. Στην Ελλάδα διηγούνταν πως σ’ εκείνους τους πολύ μακρινούς καιρούς ο Κρόνος βασίλευε στην Ολυμπία. Στην Ιταλία, όπου ο Κρόνος από πολύ παλιά είχε ταυτιστεί με τον Σατούρνο (Saturnus), τοποθετούσαν το θρόνο του στο Καπιτώλιο• έλεγαν ακόμη πως είχε βασιλεύσει στην Αφρική, τη Σικελία και γενικά σε ολόκληρη τη Δυτική Μεσόγειο. Αργότερα, όταν οι άνθρωποι έγιναν κακοί κατά την εποχή του χαλκού και ιδιαίτερα του σιδήρου, ο Κρόνος ξαναανέβηκε στον ουρανό. Από το λογοπαίγνιο Κρόνος-Χρόνος θεώρησαν κάποτε τον Κρόνο ως την προσωποποίηση του χρόνου. Μια συριακή παράδοση, που την αναφέρει ο Φίλωνας από τη Βύβλο, αφηγείται πως ο Κρόνος, ο γιος του Ουρανού, κατά συμβουλή του Ερμή του Τρισμέγιστου ακρωτηρίασε τον πατέρα του με τη βοήθεια των αδελφών του, που ονομάζονταν Βέτυλος, Δάγων και Άτλας. Εδώ πρόκειται για ένα μεταγενέστερο εξελληνισμό πολύ παλιών «συροχεττιτικών» δοξασιών. . (Βλέπε: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press)

5. Η Μήτιδα (της οποίας το όνομα σημαίνει «σύνεση» ή με κακή σημασία «δολιότητα») είναι θεότητα, που ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Είναι κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και θεωρείται η πρώτη γυναίκα (ή η πρώτη ερωμένη) του Δία. Αυτή του έδωσε το φάρμακο χάρη στο οποίο ο Κρόνος ξέρασε όλα τα παιδιά που είχε καταπιεί. Έπειτα, όταν η Μήτιδα έμεινε έγκυος, η Γαία και ο Ουρανός έκαμαν γνωστό στον Δία πως, αφού του κάμει μια κόρη, κατόπιν θα του έκαμε ένα παιδί, το οποίο αργότερα θα τον εκθρόνιζε, όπως αυτός είχε εκθρονίσει τον Κρόνο. Τότε, με τη συμβουλή της Γαίας (ή της ίδιας της Μήτιδας), ο Δίας κατάπιε τη Μήτιδα και έτσι γεννήθηκε η Αθηνά.(Βλέπε: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press)

6. Τιτάνες είναι η γενική ονομασία που έχουν έξι αρσενικά παιδιά του Ουρανού και της Γαίας.. Ανήκουν στην αρχέγονη θεϊκή γενιά• ο πιο νέος τους είναι ο Κρόνος, από τον οποίο θα προέλθει η γενιά των Ολυμπίων.. Έχουν έξι αδελφές, τις Τιτανίδες, με τις οποίες ενώθηκαν, για να γεννηθεί ολόκληρη σειρά από δευτερεύουσες θεότητες. Ύστερα από τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο, οι Τιτάνες, που είχαν απομακρυνθεί από τον ουρανό από τον πατέρα τους, κατέλαβαν την εξουσία. Παρ’ όλα αυτά. ο Ωκεανός δε συμφώνησε να βοηθήσει τον Κρόνο. Αυτή η μάχη, που έδωσε την εξουσία στους Ολυμπίους, είναι γνωστή με το όνομα Τιτανομαχία• τη διηγείται διεξοδικά ο Ησίοδος στη Θεογονία, αλλά το χωρίο είναι ύποπτο ως μεταγενέστερη παρεμβολή.. Στη μάχη αυτή ο Δίας είχε συμμάχους όχι μόνο τους Ολυμπίους θεούς (την Αθηνά, τον Απόλλωνα, την Ήρα, τον Ποσειδώνα, τον Πλούτωνα κτλ.), αλλά και τους Εκατόγχειρες, που είχαν υποφέρει από τους Τιτάνες, και ακόμη και τον Προμηθέα, παρόλο που ήταν γιος του Ιαπετού, καθώς και τη Στύγα, την πρωτότοκη από τις Ωκεανίδες. (Βλέπε: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press)

7. Οι αρχαίοι μυθογράφοι ξεχωρίζουν τρία είδη Κυκλώπων, τους «ουράνιους» Κύκλωπες, γιους του Ουρανού και της Γαίας, τους σικελικούς Κύκλωπες, συντρόφους του Πολύφημου, που παρουσιάζονται στην Οδύσσεια, και τους Κύκλωπες κτίστες.

8. Ο Ποσειδώνας, ο θεός που εξουσιάζει στη θάλασσα, είναι ένας από τους Ολύμπιους θεούς, γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, θεωρείται άλλοτε μικρότερος και άλλοτε μεγαλύτερος από τον αδελφό του Δία. Ο αρχαιότερος μύθος, κατά τον οποίο ο Δίας, όταν ανδρώνεται, αναγκάζει τον πατέρα του Κρόνο να αποκαταστήσει τα παιδιά που είχε καταπιεί, αφήνει να εννοηθεί ότι ο Δίας είναι ο νεότερος της γενιάς, όπως ο ίδιος ο Κρόνος, που είχε εκθρονίσει τον πατέρα του Ουρανό, ήταν ο νεότερος γιος εκείνου. Αλλά σιγά σιγά με την ανάπτυξη του δικαιώματος της πρωτοτοκίας, ο Δίας, που θεωρείται ο κύριος της γης, εμφανίστηκε ως πρωτότοκος. Γι’ αυτό στους μύθους της κλασικής εποχής ο Ποσειδώνας τις περισσότερες φορές θεωρείται νεότερος από τον αδελφό του.

9. Ο Κέρβερος είναι «ο σκύλος του Άδη», ένα από τα τέρατα, που φύλαγαν το βασίλειο των νεκρών και απαγόρευαν την είσοδο στους ζωντανούς, προπάντων όμως απαγόρευαν να βγει κανείς από εκεί μέσα. Η μορφή, που συνήθως του έδιναν, ήταν η ακόλουθη• τρία κεφάλια σκύλου, ουρά φιδιού, ενώ στη ράχη ορθώνονταν πλήθος κεφάλια φιδιού. Λέγεται επίσης ότι είχε πενήντα κεφάλια ή ακόμα και εκατό. Ήταν αλυσοδεμένος μπροστά στην πύλη της κόλασης και τρομοκρατούσε τις ψυχές, την ώρα που έμπαιναν μέσα. Ένας από τους άθλους, που ο Ευρυσθέας υποχρέωσε τον Ηρακλή να πραγματοποιήσει, ήταν να τον στείλει στον Άδη να συλλάβει τον Κέρβερο και να τον φέρει επάνω στη γη. Ο Ηρακλής έφυγε, αφού προηγουμένως μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια. Ο Άδης του έδωσετην άδεια να οδηγήσει τον Κέρβερο επάνω στη γη, αρκεί να κατόρθωνε να τον δαμάσει, χωρίς να χρησιμοποιήσει όπλα. Ο Ηρακλής πάλαιψε μαζί του μόνο με τη δύναμη των χεριών του, τον μισοέπνιξε και έτσι τον συνέλαβε. Έπειτα τον έφερε μπροστά στον Ευρυσθέα, που τρόμαξε πολύ και τον διέταξε να τον γυρίσει εκεί από όπου τον έφερε. Αργότερα ο Κέρβερος μαγεύτηκε από τον Ορφέα. Ο Κέρβερος θεωρείται γιος της Έχιδνας και του Τυφώνα. Είναι αδελφός του Όρθρου, του τερατόμορφου σκύλου του Γηρυόνη, της Λερναίας ύδρας και του λιονταριού της Νεμέας. (Βλέπε: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press)

10. Ο Αιακός, ο πιο ευσεβής από όλους τους Έλληνες, είναι γιος του Δία και της Νύμφης Αίγινας, κόρης του ποταμού Ασωπού. Γεννήθηκε στο νησί Οινώνη, που από το όνομα της μητέρας του αργότερα ονομάστηκε Αίγινα. Τότε το νησί ήταν έρημο. Ο Αιακός, επειδή επιθυμούσε να έχει συντρόφους και ένα λαό στον οποίο να βασιλεύσει, ζήτησε από τον Δία να μεταμορφώσει σε ανθρώπους τα μυρμήγκια που αφθονούσαν στο νησί. Ο Δίας συγκατένευσε και ο λαός που δημιουργήθηκε μ’ αυτόν τον τρόπο ονομάστηκε από τον Αιακό Μυρμιδόνες (από τη λέξη «μύρμηκες»).

11. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, που μας διασώζει ένα απόσπασμα του Επιμενίδη, η Στύγα ενώνεται με κάποιον Πείραντα και του χαρίζει μια κόρη, την Έχιδνα. Τέλος ένα από τα παιδιά, που αποδίδονται στη Στύγα, είναι ο Ασκάλαβος ή Ασκάλαφος

12. Η Θέτιδα είναι μια από τις Νηρηίδες, κόρη του Νηρέα, του γέροντα της θάλασσας, και της Δωρίδας. Είναι επομένως θεότητα θαλασσινή και αθάνατη, η διασημότερη από όλες τις Νηρηίδες. Υπάρχει ωστόσο μια σκοτεινή παράδοση, που θεωρεί τη Θέτιδα κόρη του Κενταύρου Χείρωνα.

13. Δεν είναι τυχαίο το νεκυομαντείο που υπάρχει στο Ταίναρο και για το οποίο πολλά αναφέρουμε μέσα στα βιβλία μας: 1) Οι Ελληνίδες της Αρχαιότητος, 2) Η Καρδιά της Ελλάδος και 3) Οι Προφητείες του Ελληνισμού.

14. Στη θηβαϊκή παράδοση η Σεμέλη είναι κόρη του Κάδμου και της Αρμονίας. Την ερωτεύτηκε ο Δίας και η Σεμέλη συνέλαβε από αυτόν τον Διόνυσο. Από ζήλεια η Ήρα της υπέδειξε να ζητήσει από το θεϊκό εραστή της να εμφανιστεί μπροστά της με όλο του το μεγαλείο. Ο Δίας, που απερίσκεπτα είχε υποσχεθεί στη Σεμέλη να εκπληρώσει οτιδήποτε εκείνη θα του ζητούσε, υποχρεώθηκε να την πλησιάσει με τους κεραυνούς του. Η Σεμέλη κεραυνοβολημένη πέθανε αμέσως. Οι αδελφές της άφησαν να διαδοθεί η φήμη ότι, ενώ είχε έναν ταπεινό εραστή, είχε καυχηθεί πως είχε δεχτεί την εύνοια του Δία. Ο Δίας, έλεγαν, για να την τιμωρήσει, την κατακεραύνωσε. Η συκοφαντία αυτή είχε ολέθριες συνέπειες για τις ένοχες. Η τιμωρία έπεσε στους απογόνους τους Αργότερα, όταν ο Διόνυσος με τα κατορθώματά του έγινε θεός, κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο να αναζητήσει τη μητέρα του. Έτσι η Σεμέλη, αφού αναστήθηκε, κλήθηκε στον ουρανό, όπου πήρε το όνομα Θυώνη. (Βλέπε: Pierre Grimal: Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, University Studio Press).

Του Άγγελου Σακκέτου

http://strangehellas.blogspot.com
Πηγή

Έλαβε την καρδιά βιολιστή και άρχισε να ακούει κλασική μουσική!

Τρίτη, 23, Αυγούστου, 2011 Γράψτε ένα σχόλιο

Πώς θα αντιδρούσατε αν μαθαίνατε ότι η καρδιά που χτυπάει μέσα στο σώμα σας ανήκε σε ένα κατά συρροή δολοφόνο, ιδιαίτερα δε, αν είχατε πληροφορηθεί ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να «κληρονομήσετε» την εγκληματική του συμπεριφορά; Ένα σενάριο που μοιάζει με επιστημονική φαντασία, αλλά μπορεί να έχει πραγματικές και μάλιστα τρομακτικές διαστάσεις.

Την θεωρία για την «κληροδότηση» διαφόρων συμπεριφορών από δότη σε λήπτη μοσχευμάτων με βάση την κυτταρική μνήμη υποστηρίζει με σθένος ο ανατρεπτικός καθηγητής Gary Swartz, μιλώντας στο pyles.tv και τον Γιάννη Μούτσο. Η παρατήρηση που οφείλει να κάνει το pyles.tv, είναι πως η δωρεά οργάνων αποτελεί ύψιστη προσφορά ζωής και καμία θεωρία δεν πρέπει να μας αποτρέπει από αυτήν!

Διδάκτορας του πανεπιστήμιου του Χάρβαρντ, στον τομέα της ψυχολογίας και ψυχοφυσιολογίας, σήμερα ο καθηγητής Swartz διδάσκει ψυχολογία, ιατρική νευρολογία, ψυχιατρική και χειρουργική στην Αριζόνα. Οι έρευνες του έχουν προκαλέσει την επιστημονική κοινότητα αφού ανατρέπουν τις συμβατικές θεωρίες για την μεταμόσχευση οργάνων, ενώ όπως υποστηρίζουν φορείς που εργάζονται για την προώθηση δωρητών σώματος κατακεραυνώνουν τους ισχυρισμούς του, ως αντιεπιστημονικούς.

“H καρδιά και οι πνεύμονες έχουν την δυνατότητα διατήρησης μνημών”

Gary Swartz: “Στην διαδικασία εργασιών μου στο Γέηλ για την συστημική θεωρία -όπου εμπλέκεται και η φυσική- ανακάλυψα ένα μηχανισμό που περιλαμβάνει την “ανάδραση” και πως ο μηχανισμός αυτός προκαλεί μνήμες. Παρατήρησα πως οι κύκλοι “ανάδρασης” περιλαμβάνονται σε όλο το σώμα. Κάθε κύτταρο περιλαμβάνει ανάδραση, συνεπώς η πρόβλεψη ήταν πως η καρδιά και οι πνεύμονες μέσα από την διαδικασία της ανάδρασης θα είχαν την δυνατότητα διατήρησης μνημών, την αποθήκευση μνημών και ενέργειας στο άτομο εκτός από τον εγκέφαλο. Μια από τις προβλέψεις ήταν ότι αν ένα όργανο μεταμοσχευθεί σε ένα άλλο άτομο τότε θα μετέφερε τις ιδιότητες, τις μνήμες και την ιστορία του δότη”.

Υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα;

Gary Swartz: “Στην περίπτωση της μεταμόσχευσης οργάνων είναι εξαιρετικά δύσκολο να συλλέξεις απτά στοιχεία. Οι άνθρωποι φοβούνται να μοιραστούν αυτές τις πληροφορίες και δεν υπάρχει ένας άμεσος τρόπος να αποκτήσεις πρόσβαση σε άτομα, πρόθυμα να μοιραστούν αυτές τις πληροφορίες, ώστε να τις συγκρίνεις με τους δότες και τις συνθήκες ζωής τους.

Όταν εξετάσεις ανέκδοτες περιπτώσεις ανακαλύπτεις πως υπάρχουν άτομα τα οποία παρουσίαζαν αλλαγές στην προσωπικότητά τους και τις προτιμήσεις τους. Αργότερα ανακαλύψαμε ότι πράγματι ταίριαζαν με εκείνες των δοτών. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν μπορεί κάτι τέτοιο να είναι μια παρενέργεια των φαρμάκων ή εξαιτίας του άγχους μιας επέμβασης γιατί οι λεπτομέρειες είναι τόσο συγκεκριμένες ώστε να έχουν προκύψει από έναν αόριστο μηχανισμό”.

Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Gary Swartz: ” Η φυσική επιτρέπει την ύπαρξη του ενδεχόμενου της αποθήκευσης της μνήμης σε κάθε είδους σύστημα, συνεπώς δεν θεωρείται αδύνατο μια καρδιά ή ένα πνεύμονας να αποθηκεύει στοιχεία της μνήμης. Πρέπει κανείς να είναι ανοιχτός στο ενδεχόμενο αυτό όντως να συμβαίνει, πριν εξετάσει την ορθότητα ή μη του ισχυρισμού”.

“Έλαβε την καρδιά βιολιστή και άρχισε να ακούει κλασική μουσική!”

Gary Swartz:” Σε μια περίπτωση που κατέγραψε ο Δρ. Πολ Πηρσαλ και ανέλυσα εγώ, υπήρξε ένας εργάτης εργοστασίου, ο οποίος έλαβε μια καρδιά μαύρου δωρητή. Φοβόταν μήπως ο ίδιος αναπτύξει προτιμήσεις για την ραπ μουσική, σκεπτόμενος ότι οι μαύροι αρέσκονται στην ραπ μουσική. Στη συνέχεια άρχισε να παρουσιάζει αλλαγές προσωπικότητας και να του αρέσει η κλασική μουσική. Η γυναίκα του είχε μείνει έκπληκτη.

Αργότερα έμαθαν ότι ο νεαρός μαύρος άντρας ήταν βιολιστής κλασικής μουσικής και πέθανε σε σύγκρουση με αυτοκίνητο. Στην περίπτωση αυτή ο φόβος του λήπτη για την προτίμηση ραπ μουσικής μετατράπηκε σε πάθος για την κλασική μουσική, κάτι που αγνοούσε ο ίδιος μέχρι τότε, αφού ήταν ένας μικροαστός εργάτης εργοστασίου. Η συμπεριφορά αυτή ταυτίστηκε πλέον με τον δωρητή. Οι περιπτώσεις αυτές μας κάνουν να είμαστε ανοιχτοί σε τέτοια φαινόμενα”.

Κληροδοτούνται εγκληματικές συμπεριφορές με την μεταμόσχευση οργάνων;

Gary Swartz: ” Αν πράγματι υπάρχει κυτταρική μνήμη και μπορεί να μεταβιβαστεί, τότε προκύπτει ένα ηθικό δίλημμα και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Υπάρχουν τρόποι. Αν ο χρόνος επαρκεί τότε ο λήπτης θα μπορεί εκ των προτέρων να μάθει ποιος είναι ο δωρητής και να αποφασίσει αν θα δεχθεί το μόσχευμα ή όχι.

Αν μια τέτοια απόφαση είναι αδύνατη τότε το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι η ψυχολογική υποστήριξη αφού λάβει τα όργανα, ώστε να τον βοηθήσει να το αντιμετωπίσει και να μην επηρεάζεται ή να μην δέχεται αυτές τις πληροφορίες που θα λάβει. Είναι σαν μια τηλεόραση την οποία επιλέγουμε να παρακολουθήσουμε ή να μην παρακολουθήσουμε. Δεν χρειάζεται να αντιδράσουμε στις ενέργειες αυτές απλά και μόνο επειδή υπάρχουν”.

Μεταμόσχευση οργάνων ισούται μεταμόσχευση ψυχής;

Gary Swartz: ” Έχω ερευνήσει και έχω γράψει δύο βιβλία στο τομέα της πιθανότητας της μεταθανάτιας ζωής. Ερεύνησα τα γνωστά διάμεσα. Το αποτέλεσμα της έρευνας με τη χρήση πολλών πειραμάτων, δείχνει ότι η συνείδηση και η μνήμη που αποτελεί αυτό που λέμε «πνεύμα» ή «ψυχή» συνεχίζεται όπως και τα απομακρυσμένα αστέρια, των οποίων η ενέργεια επιζεί ακόμη και μετά την καταστροφή τους.

Η συνείδηση μας φαίνεται να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Συνεπώς αν η συνείδηση μας συνεχίζει να ζει μέσα ή έξω από τα όργανα μας, τότε είμαστε σε μια συνεχή επαφή με αυτό που ονομάζουμε πνεύμα ή ψυχή του ατόμου και μπορεί να μεταμοσχευτεί το πνεύμα”.

Η παρατήρηση που οφείλουμε να κάνουμε είναι πως η δωρεά οργάνων αποτελεί ύψιστη προσφορά ζωής και καμία θεωρία δεν πρέπει να μας αποτρέπει από αυτήν!

http://to-kounavi.blogspot.com
http://www.madata.gr

Κατηγορίες:Μυστήρια, Περίεργα
%d bloggers like this: