Archive

Archive for the ‘Περιβάλλον’ Category

Υδροκίνητος τροχός καθαρίζει τα λιμάνια από τα σκουπίδια (video)

Πέμπτη, 22, Μαΐου, 2014 Σχολιάστε

Αυτή η κατασκευή θα μπορούσε να είναι η λύση για την καταπολέμηση της ρύπανσης των υδάτων. Σε μια προσπάθεια να καθαρίσουν το μολυσμένο νερό στο λιμάνι της Βαλτιμόρης, οι John Kellett και Daniel Chase σχεδίασαν μια μηχανή που λειτουργεί ηλιακή ενέργεια σε συνδυασμό με έναν υδροκίνητο τροχό και μαζεύει τα σκουπίδια. Ο τροχός διοχετεύει τα σκουπίδια ωθώντας τα σε ένα ιμάντα μεταφοράς, και στη συνέχεια σε έναν μεγάλο κάδο.

– Περιπλανώμενος: Υδροκίνητος τροχός καθαρίζει τα λιμάνια από τα σκουπίδια (video) 

Καλλιεργήστε μόνοι την τροφή σας – video

Δευτέρα, 31, Μαρτίου, 2014 Σχολιάστε

«Πώς τρέφεσαι; Πώς καλλιεργείς στην πόλη; Πώς ξεφεύγεις από τα συστημικά πρότυπα; Θέτοντας τέτοια ερωτήματα στον εαυτό μου, αποφάσισα να φτιάξω το ντοκιμαντέρ, το website και τους δικούς μου ”κρεμαστούς κήπους”, φυτεύοντας πάνω από 700 φυτά, με σκοπό να δημιουργήσω δίκτυα ανθρώπων που ανταλλάσσουν σκέψεις, ιδέες και σπόρους».

Ολοκληρώνοντας το ντοκιμαντέρ του «A Seed for Change», ο Ελληνολιβανέζος κινηματογραφιστής Αλεξ Οικονομίδης διηγείται πώς ο ίδιος αποφάσισε να καλλιεργεί την τροφή του στο μπαλκόνι του και προτρέπει όλους μας να κάνουμε το ίδιο.


Η ιδέα για το «A Seed for Change» ξεκίνησε ως μια προσωπική μου αντίδραση στην οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τον ελεύθερο χρόνο μου και την επιθυμία μου να ενημερωθώ για την καλλιέργεια σπόρων στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Το εφαλτήριο για αυτή την ιδέα έχει αλλάξει αρκετές φορές έως τώρα: αν δείτε παλιότερα άρθρα, θα διαπιστώσετε ότι αναφέρονται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, εν τέλει, το ντοκιμαντέρ σήμερα. Αρχικά, ήθελα να μάθω για την καλλιέργεια στην πόλη. Στη συνέχεια, να βρω ανθρώπους που επικοινωνούν, ανταλλάσσουν και διακινούν παραδοσιακούς σπόρους, να μοιραστούν μαζί μου τις ιστορίες τους.

Ακούγοντας τες, συνειδητοποίησα ότι θα ήταν πολύ σημαντικό να συμπεριλάβω στο ντοκιμαντέρ τις προσωπικές μου εμπειρίες στην Ελλάδα και στο Λίβανο. Το σενάριο του ντοκιμαντέρ ξαναγράφτηκε. Με πρωταγωνιστή όμως αυτή τη φορά και μένα. Το «A Seed for Change» («Ένας Σπόρος για την Αλλαγή») είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων, μια κινητοποίηση των κατοίκων της πόλης για την παραγωγή και την ανταλλαγή φυσικών σπόρων, διατηρώντας την κληρονομιά μας και την βιοποικιλότητα.

Στο ομώνυμο, μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ μου, το οποίο θα ολοκληρωθεί πριν το τέλος του έτους, ο θεατής θα δει ανθρώπους από όλον τον κόσμο που κάνουν όνειρα για ένα πράσινο αύριο σε κήπους, περιβόλια, μπαλκόνια και ταράτσες, σε συνδυασμό με την προσωπική μου διαμαρτυρία επιβίωσης. «Καλλιεργώντας μόνος την τροφή σου νιώθεις ελεύθερος και ανεξάρτητος από τις εταιρείες παραγωγής. Στην πραγματικότητα, είναι μια εύκολη, δημιουργική και φτηνή διαδικασία».

Η τροφή είναι η πιο βασική ανάγκη του ανθρώπου και, ειδικά σε περιόδους κρίσης, πρέπει να έχουμε την δυνατότητα να τη διασφαλίσουμε. Με αυτό κατά νου –και με τη φράση «είμαστε ό,τι τρώμε»– ξεκίνησα την έρευνα. Γνώρισα ανθρώπους που ασχολούνται με την καλλιέργεια, διάβασα για τη βιοποικιλότητα και το τι χρειάζεται για να καλλιεργήσουμε στην πόλη, έψαξα για μη υβριδικούς σπόρους…

Όλες αυτές οι πληροφορίες και η έρευνα για ένα πράσινο μπαλκόνι αποτέλεσαν το κίνητρό μου για το ντοκιμαντέρ. Ερευνώντας το πώς μπορώ να καλλιεργήσω στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα, έφτιαξα μια λίστα με το πού βρίσκονται οι βιταμίνες και οι θρεπτικές ουσίες στα φυτά. Ακολούθως, άρχισα να ψάχνω για σπόρους.

Μια γωνιά στο κατ’ οίκον «φυτώριο» του Άλεξ Οικονομίδη. «Μια βόλτα μόνο να κάνεις στα σκουπίδια της γειτονιάς σου, θα διαπιστώσεις ότι μπορείς να βρεις θησαυρούς», συμβουλεύει. «Καφάσια, για παράδειγμα, για να βάλεις μέσα τα φυτά σου, να καλλιεργήσεις στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα σου».

Στη Νότια Γαλλία με μια παλέτα σπόρων από το Kokopelli, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που διαθέτει στα μέλη της σπόρους παλαιών ποικιλιών, κηπευτικών και φυτών για καλλιέργεια.

Δεν είμαι ένας άνθρωπος με μια ιδέα, αλλά ένας άνθρωπος που αφιέρωσε λίγο χρόνο στον εαυτό του. Ο καθένας πρέπει να κάνει το ίδιο: να βρει –πάντοτε υπάρχει, ακόμα κι αν νομίζει το αντίθετο– χρόνο να αφιερώσει στον εαυτό του. Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ «A Seed for Change» μεταφέρει το μήνυμα πως όλοι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Το ζήτημα είναι να είμαστε ανοιχτοί στο καινούριο. Αν ψάχνεις για λύσεις, στην καθημερινότητά σου, υπάρχουν πολλές προτάσεις, πολλές εναλλακτικές. Αρκεί, βέβαια, να τις κάνεις πράξη. Μια από αυτές είναι η προσωπική καλλιέργεια σπόρων, μια αρχέγονη συνήθεια του ανθρώπου.

Όταν γνώρισα τη συλλογικότητα του «Πελίτι» και τον εμπνευστή του, Παναγιώτη Σαϊνατούδη, κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνος μου, ότι υπάρχουν κοινότητες που ασχολούνται με την καλλιέργεια της τροφής τους. Η καλλιέργεια της τροφής μας είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Οι πολυεθνικές όμως πατεντάρουν τους σπόρους, παράγοντας γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα.

Στην Ευρώπη η παραγωγή τέτοιων τροφίμων είναι περιορισμένη, παρόλα αυτά όμως η ανάπτυξή τους είναι γοργή. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τον σπόρο που παράγουν τα F1 υβρίδια δεν μπορείς να τον ξαναφυτέψεις. Ακολουθώντας παρόμοια λογική, παρατηρούμε ότι ο κόσμος δεν ενθαρρύνει την αγορά παραδοσιακών προϊόντων, καθώς έχει συνηθίσει να αγοράζει καλοσχηματισμένα φρούτα και λαχανικά, δηλαδή μεταλλαγμένα. Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει με τους ανθρώπους: Μια όμορφη γυναίκα, για παράδειγμα, την προσέξουν και τη θέλουν όλοι, μια όχι περιποιημένη αλλά έξυπνη γυναίκα όμως δεν την προσέχει σχεδόν κανείς…

Καλλιεργώντας μόνος την τροφή σου νιώθεις ελεύθερος και ανεξάρτητος από τις εταιρείες παραγωγής. Στην πραγματικότητα, είναι μια εύκολη, δημιουργική, παραγωγική και φτηνή διαδικασία. Μια βόλτα μόνο να κάνεις στα σκουπίδια της γειτονιάς σου, θα διαπιστώσεις ότι μπορείς να βρεις θησαυρούς –για παράδειγμα, καφάσια για να βάλεις μέσα τα φυτά σου, να καλλιεργήσεις στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα σου. Οι σπόροι, από την άλλη, είναι τζάμπα. Αρκεί να βρεις τις κοινότητες που τους ανταλλάσσουν. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο σκοπός του «A Seed for Change».

Φιλοδοξία μου είναι να δημιουργηθεί μια κοινότητα από city enthusiasts, οι οποίοι να καλλιεργούν μη μεταλλαγμένους σπόρους σε μπαλκόνια και ταράτσες», λέει ο Άλεξ Οικονομίδης (εδώ παίρνει έναν υπνάκο, σε φυσικό στρώμα, στη Νότια Γαλλία).

Πώς τρέφεσαι; Πώς καλλιεργείς στην πόλη; Πώς μπορείς να αλλάξεις, ξεφεύγοντας από τα συστημικά πρότυπα; Μετά από τέτοια ερωτήματα που έθεσα στον εαυτό μου, αποφάσισα να φτιάξω το ντοκιμαντέρ, το website μου και τους δικούς μου «κρεμαστούς κήπους», φυτεύοντας σε αυτούς πάνω από 700 φυτά, με σκοπό να δημιουργήσω δίκτυα ανθρώπων που ανταλλάσσουν σκέψεις, ιδέες και σπόρους.

Φιλοδοξία μου είναι να αλλάξει η δομή της σκέψης των ανθρώπων και να δημιουργηθεί μια κοινότητα από καλλιεργητές της πόλης, από city enthusiasts, οι οποίοι να καλλιεργούν μη μεταλλαγμένους σπόρους σε μπαλκόνια και ταράτσες. Δεν είναι ουτοπία να θέλεις να φυτέψεις μη μεταλλαγμένους σπόρους στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα σου. Είναι κάτι απολύτως εφικτό. Εξαρτάται μόνο από τη δραστηριοποίηση του καθενός ξεχωριστά και όλων μας μαζί, από την κατανόηση του ενός για τον άλλον, από τη θέλησή μας, από τη φαντασία μας…

Αρχική

– Περιπλανώμενος: Καλλιεργήστε μόνοι την τροφή σας – video

Κατηγορίες:Οικολογία, Περιβάλλον, Υγεία, video Ετικέτες:

Αλκυονίδες μέρες: Το αρχαίο ελληνικό δράμα ως μετεωρολογικό δελτίο

Τετάρτη, 12, Μαρτίου, 2014 1 Σχολιο

Μελέτη αρχαίων κειμένων υποδεικνύει ότι οι αλκυονίδες ημέρες είναι ένα σταθερό φαινόμενο
Οι χειμωνιάτικες παραστάσεις στο Θέατρο του Διονύσου πρέπει συνέπεφταν με τις αλκυονίδες μέρες

Τα έργα των αρχαίων δραματουργών φαίνεται ότι μπορούν να προσφέρουν στοιχεία για το αρχαίο κλίμα: Η μελέτη 43 έργων που παίζονταν στα ελληνικά θέατρα κατά τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή υποδεικνύει ότι οι περίφημες αλκυονίδες μέρες είναι ένα σταθερό μετεωρολογικό φαινόμενο που χάριζε και τότε λίγη λιακάδα στη χειμωνιάτικη Αθήνα.

Θεατρικές αλκυονίδες

Έλληνες ερευνητές ήταν περίεργοι να μάθουν κάτω από ποιες καιρικές συνθήκες παίζονταν οι θεατρικές παραστάσεις στα Λήναια, μια γιορτή προς τιμήν του Διονύσου που λάμβανε χώρα στην Αθήνα κατά τον μήνα Γαμηλιώνα του αττικού ημερολογίου, από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 15 Φεβρουαρίου.

Στη διάρκεια των Ληναίων δίνονταν παραστάσεις στο Θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη, ένδειξη ότι ο καιρός πρέπει να ήταν καλός αυτές τις μέρες του καταχείμωνου.

Για να επιβεβαιώσουν τις υποψίες τους ότι τα Λήναια έπεφταν σε μέρες καλοκαιρίας, τις αλκυονίδες μέρες, η Χριστίνα Μαυροπούλου του Εθνικού και Καποδιστρειακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Αναστάσιος Μαυρίδης του Παντείου αναζήτησαν αναφορές για τις καιρικές συνθήκες σε 43 έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη από τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ.

Τα έργα περιείχαν συνολικά επτά αναφορές για ηλιόλουστες μέρες μέσα στο καταχείμωνο, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Weather.

«Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη, ειδικά αυτές που παρουσιάζονταν στα Λήναια, συχνά αναφέρονται στις αλκυονίδες μέρες» γράφουν οι ερευνητές.

Η τιμωρία του Δία

Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η θεά Αλκυόνη, κόρη του Αίολου, προσέβαλε τον Δία, ο οποίος για να την τιμωρήσει τη μετέτρεψε σε πτηνό που μπορούσε να γεννά τα αβγά του μόνο τοn χειμώνα. Αργότερα όμως υποχώρησε στα παρακάλια της και της προσέφερε δύο εβδομάδες καλοκαιρίας το χειμώνα για να τη βοηθήσει στο φώλιασμα.

Η αλκυόνη, πανέμορφο μεταναστευτικό θαλασσοπούλι, περνά το χειμώνα στην Ελλάδα και φωλιάζει σε αμμώδεις ή θαμνώδεις πλαγιές κοντά στη θάλασσα ή σε ποτάμια.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η καλοκαιρία δεν οφείλεται σε παιχνίδια των θεών αλλά σε στάσιμα συστήματα υψηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. Οι αλκυονίδες μέρες, γράφουν οι ερευνητές, παρατηρούνται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα και την Αττική, ανάμεσα στις 15 Δεκεμβρίου και τις 15 Φεβρουαρίου, πιο συχνά όμως ανάμεσα στις 15 και τις 31 Ιανουαρίου.

Σταθερό φαινόμενο

Δεδομένου ότι ο μύθος είναι αρχαίος, οι αλκυονίδες μέρες προφανώς υπήρχαν και στην αρχαιότητα. Η τελευταία μελέτη όμως υποδεικνύει ότι ήταν ένα σχετικά σταθερό μετεωρολογικό φαινόμενο που συνέβαινε «σχεδόν κάθε χρόνο» κατά τον 5ο και πιθανώς και τον 4ο αιώνα π.Χ.

Το συμπέρασμα δεν βασίζεται μόνο στην ανάλυση των αρχαίων κειμένων αλλά και σε εικονογραφήσεις αγγείων και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία δείχνουν για παράδειγμα ότι οι Αθηναίοι φορούσαν μάλλον ελαφρές ενδυμασίες στη διάρκεια των Λήναιων.

Τότε όπως και τώρα, οι Αθηναίοι έχουν να ευχαριστήσουν την αλκυόνη για αυτή την ευχάριστη μετεωρολογική παράδοση.

Βαγγέλης Πρατικάκης tovima.gr

Αρχική

– Περιπλανώμενος: Αλκυονίδες μέρες: Το αρχαίο ελληνικό δράμα ως μετεωρολογικό δελτίο

Προϊστορικό δάσος ηλικίας 5000 ετών ξεπρόβαλε από την άμμο

Σάββατο, 22, Φεβρουαρίου, 2014 Σχολιάστε

Το απόκοσμο θέαμα ενός προϊστορικού δάσους με κορμούς δέντρων ηλικίας 4500 ετών αποκαλύφθηκε εξαιτίας των καταιγίδων που μαστίγωσαν τις ακτές της
Βρετανίας παρασέρνοντας χιλιάδες τόνους άμμου από τις ακτές του κόλπου Κάρντιγκαν στην Ουαλία.


Το δάσος του Borth κάποτε εκτεινόταν για πολλά χιλιόμετρα στα ελώδη εδάφη ανάμεσα στο Borth και το Ynyslas. Ωστόσο, οι κλιματικές αλλαγές και η άνοδος της στάθμης της θάλασαας το έθαψαν κάτω από στρώματα τύρφης, άμμου και θαλασσινού νερού.

Οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει απομεινάρια κορμών από πεύκα, σκλήθρες, βελανιδιές και σημύδες που ενίοτε εκτίθενται σε ακραίες καιρικές συνθήκες όπως συνέβη το χειμώνα του 2010.

Οι σκελετοί των δέντρων αποτέλεσαν έναυσμα για διάφορες τοπικές δοξασίες όπως αυτή που μιλάει για το χαμένο κάτω από τα κύματα βασίλειο Cantre’r Gwaelod.

Τα δέντρα σταμάτησαν να αναπτύσσονται πριν από 4500 με 6000 χρόνια όταν η στάθμη της θάλασσας ανέβηκε και διαμορφώθηκε ένα παχύ στρώμα τύρφης.

Φέτος, οι καταιγίδες που έπληξαν τις δυτικές ακτές της Βρετανία αποκάλυψαν ένα μεγάλο τμήμα του χαμένου δάσους όπως θα δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Προ διετίας βρέθηκαν αποτυπώματα ανθρώπων και πατημασιές ζώων στο σκληρό ανώτατο στρώμα της τύρφης μαζί με διασκορπισμένα κομμάτια από καμμένες πέτρες αρχαίων εστιών.

Το 2012 δημιουργήθηκε ένα σύστημα παράκτιας προστασίας του σύγχρονου οικισμού προϋπολογισμού 13 εκατ. στερλινών, ωστόσο όπως έδειξαν οι πρόσφατες θεομηνίες λίγα μπορούν να γίνουν απέναντι στην ορμή των κλιματικών αλλαγών.

Αρχική

– Περιπλανώμενος: Προϊστορικό δάσος ηλικίας 5000 ετών ξεπρόβαλε από την άμμο

Κάποτε υπήρχε ένα δάσος…

Δευτέρα, 17, Φεβρουαρίου, 2014 Σχολιάστε

Μηχανή που προσαρμόζεται σε τροχοφόρα οχήματα και εξαφανίζει τα δάση με απίστευτη ταχύτητα όπως φαίνεται στο video..

Αρχική

Τα φυτά μαθαίνουν και θυμούνται

Τετάρτη, 12, Φεβρουαρίου, 2014 Σχολιάστε

H Μimosa pudica μαθαίνει και θυμάται, όπως και τα ζώα. Και όλα αυτά χωρίς να διαθέτει εγκέφαλο

Είναι δυνατόν ένα φυτό να μαθαίνει και να θυμάται αφού δεν διαθέτει εγκέφαλο; Και όμως είναι, όπως υποστηρίζουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας και του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας στην Ιταλία.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ένα φυτό που ανήκει στην οικογένεια των μπιζελιών και αποκρίνεται στο άγγιγμα έχει μάθει ότι οι σταγόνες του νερού δεν είναι επιβλαβείς για την επιβίωσή του και μάλιστα διατηρεί αυτή τη γνώση επί εβδομάδες.Η νέα μελέτη μαρτυρεί ότι τα φυτά μαθαίνουν σημαντικές για την επιβίωσή τους λεπτομέρειες και την ίδια στιγμή… διδάσκει στους ειδικούς – και όχι μόνο – να δουν τη χλωρίδα με άλλο μάτι.Το φυτό-«καλός μαθητής»

Το φυτό-«καλός μαθητής» ονομάζεται Mimosa pudica και είναι επίσης γνωστό ως ευαίσθητο φυτό ή μιμόζα-μη μου άπτου. Κατάγεται από τη Βραζιλία, την Ινδία και το Εκουαδόρ και τα άνθη του σχηματίζουν μικρές χνουδωτές μπάλες με χρώμα συνήθως ροζ ή μοβ. Οσο για την ευαισθησία του, αυτή έγκειται στο ότι τα φύλλα του διπλώνονται σε κάθε άγγιγμα και αν μάλιστα κάποιος τα αγγίξει με λίγο περισσότερη δύναμη, οι μίσχοι λυγίζουν και αυτά πέφτουν. Οι κινήσεις αυτές ονομάζονται σεισμογενείς μετακινήσεις (αφορούν αντίδραση στον φυσικό κραδασμό). Παράλληλα τα φύλλα του Mimosa pudicaκλείνουν τη νύχτα και ξανανοίγουν με το φως του ήλιου, υποτασσόμενα σε κινήσεις γνωστές ως νυκτογενείς μετακινήσεις.Αυτές οι κινήσεις προκαλούνται όταν συγκεκριμένες περιοχές των φυτικών κυττάρων χάνουν την ωσμωτική πίεση – πρόκειται για τη δύναμη που ασκείται στα κυτταρικά τοιχώματα από το νερό εντός των κυττάρων. Οταν το φυτό… ενοχλείται, περιοχές του μίσχου του εκλύουν χημικά όπως ιόντα καλίου, τα οποία και ωθούν το νερό έξω από τα κύτταρα. Ετσι προκαλείται απώλεια της πίεσης και τελικώς κατάρρευση των φυτικών κυττάρων.Οχι απλές ανακλαστικές κινήσεις

Οι ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας σε συνεργασία με τον καθηγητή Στέφανο Μανκούζο του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας ανακάλυψαν ότι αυτές οι κινήσεις του φυτού δεν είναι απλώς ανακλαστικές.Οι ερευνητές εξέτασαν τη βραχυπρόθεσμη και τη μακροπρόθεσμη «μνήμη» του Mimosa pudica σε περιβάλλοντα με πολύ καθώς και με λίγο φως ρίχνοντας επανειλημμένως νερό σε φυτά του συγκεκριμένου είδους μέσω μιας ειδικής συσκευής προκειμένου να διερευνήσουν την απόκρισή τους.Οπως είδαν, τα φυτά σταμάτησαν να μαζεύουν τα φύλλα τους μόλις έμαθαν ότι το νερό δεν αποτελούσε απειλή για την επιβίωσή τους. Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο «Oecologia», τα Mimosa pudica αποκτούσαν αυτή την επίκτητη συμπεριφορά μέσα σε δευτερόλεπτα και, όπως συμβαίνει και με τα ζώα, η μάθηση ήταν ταχύτερη σε συνθήκες λίγου φωτός.

Μνήμη επί εβδομάδες

«Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι τα συγκεκριμένα φυτά μπορούσαν να θυμηθούν αυτό που είχαν μάθει επί αρκετές εβδομάδες, ακόμη και όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είχαν αλλάξει» γράφουν οι ερευνητές.Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, τα «ευαίσθητα φυτά» είναι σε θέση να μάθουν και να θυμηθούν όπως και τα ζώα, χωρίς όμως να διαθέτουν εγκέφαλο.Παρ’ ότι οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι ποιος μηχανισμός κάνει το Mimosa pudica να μαθαίνει και να θυμάται, εκτιμούν ότι αφορά ένα δίκτυο σηματοδότησης που βασίζεται στο ασβέστιο εντός των κυττάρων του φυτού – πρόκειται για ένα δίκτυο του οποίου η λειτουργία προσομοιάζει με εκείνη που εμπλέκεται στη διαδικασία μνήμης των ζώων.

Η νέα μελέτη αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίον οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα φυτά καθώς και τα όρια μεταξύ φυτών και ζώων. Και αυτό διότι μέχρι σήμερα εκτιμούσαμε ότι η μάθηση αποτελεί «προνόμιο» μόνο των οργανισμών που διαθέτουν νευρικό σύστημα. Τελικώς η φύση αποδεικνύει ότι έχει πολλά ακόμη να διδάξει στα… εγκεφαλικά όντα που συχνά την κακοποιούν.

Τα φυτά «μιλούν» μεταξύ τους

Προηγούμενη μελέτη του καθηγητή Ρίτσαρντ Κάρμπαν από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας έδειξε ότι τα φυτά επικοινωνούν μεταξύ τους προκειμένου να προστατευθούν από τους εχθρούς.«Τα φυτά έχουν πολύ πιο εξελιγμένη και εκλεπτυσμένη συμπεριφορά από ό,τι φανταζόμαστε» σημείωσε ο καθηγητής Κάρμπαν, η μελέτη του οποίου δημοσιεύθηκε το 2009 στο επιστημονικό έντυπο «Εcology Letters».Σύμφωνα με εκείνη τη μελέτη την οποία ο ίδιος ο «πατέρας» της χαρακτήρισε «αμφιλεγόμενη», τα φυτά… κουβεντιάζουν στέλνοντας χημικά σήματα μέσω του αέρα και προειδοποιώντας τους γείτονές τους σχετικά με την ύπαρξη πεινασμένων θηρευτών. Οταν ο γείτονας «ακούσει» το μήνυμα αυξάνει τις άμυνές του ενάντια σε εχθρούς όπως οι ακρίδες και οι κάμπιες.

Προκειμένου να καταλήξει στα συμπεράσματά του ο ειδικός μελέτησε ένα είδος θάμνου που ενδημεί στις δυτικές ΗΠΑ (sagerbrush bush). Χρησιμοποίησε ψαλίδι ώστε να κόψει φύλλα και μίσχους από τέτοιους θάμνους προκαλώντας τους καταστροφές αντίστοιχες με εκείνες που τους προκαλούν οι ακρίδες.

Στη συνέχεια φύτεψε κάποια φυτά που είχαν υποστεί βλάβες μαζί με κάποια που δεν είχαν υποστεί καμία βλάβη σε ένα χωράφι και μέτρησε τα επίπεδα θήρευσης στους γείτονές τους. Οπως προέκυψε, τα φύλλα των φυτών που κοντά τους είχαν «ψαλιδισμένους» γείτονες παρουσίαζαν και τις μικρότερες καταστροφές εξαιτίας επίθεσης ακρίδων, γεγονός που σημαίνει ότι είχαν λάβει σήμα από τα «πληγωμένα» φυτά και είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.

Η δρ Μόνικα Γκαλιάνο, ερευνήτρια στο Κέντρο Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, που ήταν και πρώτη συγγραφέας της νέας μελέτης, δημοσίευσε πρόσφατα μια άλλη μελέτη που δείχνει ότι τα φυτά μπορούν να «συνομιλήσουν» με χρήση ήχων.

Τσώλη Θεοδώρα Βήμα

Το φως των σεισμών

Δευτέρα, 27, Ιανουαρίου, 2014 Σχολιάστε

Τα σύννεφα προειδοποιούν για τους σεισμούς αλλάζοντας χρώμα λίγο προτού ξυπνήσει ο Εγκέλαδος και ένα απόκοσμο μπλε και λευκό φως απλώνεται στον ουρανό.

Κι όμως, η λαϊκή σοφία αποδεικνύεται αληθινή στην περίπτωση των σεισμών: Επιστήμονες από την Αμερική και τον Καναδά μελέτησαν 65 μεγάλους σεισμούς σε όλο τον κόσμο μαζί με τις μαρτυρίες και φωτογραφίες ανθρώπων που ήταν στις περιοχές αυτές και διαπίστωσαν ότι πράγματι, πριν από τον σεισμό, τα σύννεφα αλλάζουν χρώμα κι ένα απόκοσμο μπλε και λευκό φως απλώνεται στον ουρανό.

Πιθανολογούν, δε, ότι οφείλεται σε ηλεκτρικές κενώσεις που δημιουργούνται όταν τα πετρώματα στα βάθη της γης τρίβονται μεταξύ τους, προκαλώντας τον σεισμό. Οταν το ηλεκτρικό φορτίο φτάσει στην επιφάνεια του εδάφους και έρθει σε επαφή με τον αέρα, δημιουργείται αυτό το φως.
Για δεκαετίες υπήρχαν αναφορές αυτού του φαινομένου σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένας ιταλός ιερέας, ο Ιγκνάτσιο Γκάλι, κατέγραψε 148 αντίστοιχα περιστατικά από σεισμούς που συνέβησαν μεταξύ του 89 μ.Χ. και του 1910.
Το φαινόμενο επανήλθε στην επικαιρότητα στον σεισμό του Κράισττσερτς στη Νέα Ζηλανδία, πριν από τρία χρόνια, στις 22 Φεβρουαρίου του 2011, όταν σκοτώθηκαν 182 άτομα. Υπήρχαν πάμπολλες μαρτυρίες από κατοίκους που είδαν ένα απόκοσμο λευκό και μπλε φως να πέφτει πάνω στα σύννεφα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον σεισμό μεγέθους 6,3 της κλίμακας Ρίχτερ, που ισοπέδωσε το κέντρο της πόλης.
Κάμερες ασφαλείας σε διάφορα σημεία της πόλης καθώς και μάρτυρες με τα κινητά τους τηλέφωνα κατέγραψαν το φαινόμενο, μην αφήνοντας ίχνος αμφιβολίας για την εμφάνισή του.
Το ίδιο συνέβη και στην Κίνα, στην επαρχία Σετσουάν, μισή ώρα πριν από τον σεισμό μεγέθους 7,9 ρίχτερ στις 12 Μαΐου του 2008, που άφησε πίσω του 69.000 νεκρούς.
Με βάση τα καινούργια στοιχεία, οι σεισμολόγοι επέστρεψαν στη δουλειά του ιερέα Γκάλι, εφαρμόζοντας σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους για να αναλύσουν σεισμούς όπου εμφανίστηκε αυτό το φως στον ουρανό.
Τέσσερις καναδοί και αμερικανοί επιστήμονες μελέτησαν 65 σεισμούς μεγέθους 5 ρίχτερ και πάνω, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτό το μυστηριώδες φως πράγματι ξεπηδά από τα σύννεφα. Σύμφωνα με τη δική τους εξήγηση, μάλιστα, το φως οφείλεται στα ισχυρά ηλεκτρικά φορτία που παράγονται στα έγκατα της γης από την τριβή των πετρωμάτων όταν ανέλθουν στην επιφάνεια και αλληλεπιδράσουν με τον αέρα.
«Δεν πρόκειται για UFO, το φως των σεισμών είναι αληθινό φαινόμενο» λέει στους «Τάιμς» ο Ρομπέρ Τιερό από το υπουργείο Φυσικών Πόρων του Κεμπέκ στον Καναδά, που ήταν επικεφαλής της μελέτης.
Ανάμεσα στους σεισμούς που μελέτησαν είναι μια δόνηση μεγέθους 7,5 ρίχτερ στο Κεμπέκ το 1663 και μια μικρότερη στη Γαλλία το 1682.
Ακόμα, στην έρευνα συμπεριλαμβάνεται μια μαρτυρία από περουβιανούς ψαράδες που δήλωσαν ότι ο ουρανός έγινε βιολετί πριν αρχίσει να σείεται γύρω τους η θάλασσα το 2007, ενώ μια γυναίκα στη Γερμανία, το 2011, δήλωσε ότι είδε «μια λάμψη που κινούνταν σαν φίδι κατά μήκος του δρόμου όταν άρχισε ο σεισμός».
Αξίζει να σημειωθεί, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, ότι η συντριπτική πλειονότητα των σεισμών στη μελέτη συνέβη σε ρήγματα που ήταν σχεδόν κάθετα, κάτι που ίσως εξηγεί το γιατί το φως εμφανίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις και όχι σε όλες.
Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Seismological Research Letters».

Αρχική

Αρέσει σε %d bloggers: