Αρχείο

Archive for the ‘Ψυχολογία’ Category

Το γέλιο θέτει τον εγκέφαλο σε κατάσταση διαλογισμού ενώ το άγχος είναι μεταδοτικό ακόμα και από την τηλεόραση

Σάββατο, 3, Μαΐου, 2014 Σχολιάστε

Γελάστε, είναι… ευεργετικό για τον εγκέφαλο (και όχι μόνο), φωνάζουν αμερικανοί επιστήμονες οι οποίοι διαπίστωσαν ότι το γέλιο θέτει τον εγκέφαλο σε «κατάσταση πραγματικού διαλογισμού».

Μελετώντας τις επιδράσεις της ορμόνης του στρες κορτιζόλης στον εγκέφαλο οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Λόμα Λίντα στις ΗΠΑ αποφάσισαν να διερευνήσουν κατά πόσο το γέλιο μπορούσε να αλλάξει την καταστροφική για τον οργανισμό δράση της.

Διαπίστωσαν λοιπόν ότι το γέλιο περιορίζει την αρνητική επίδραση της κορτιζόλης και θα μπορούσε να αποτελέσει μια μορφή θεραπείας, προσφέροντας μια ευχάριστη λύση π.χ. σε ασθενείς με υπέρταση, με διαβήτη ή με καρδιολογικά προβλήματα.

«Τα πράγματα είναι απλά, όσο λιγότερο στρες έχει κανείς τόσο καλύτερη μνήμη έχει» αναφέρει ο δρ Λι Μπερκ, ο οποίος έλαβε μέρος στη μελέτη. «Το χιούμορ περιορίζει την καταστροφική δράση των ορμονών που σχετίζονται με το στρες όπως η κορτιζόλη η οποία επιδρά στους νευρώνες του ιππόκαμπου που σχετίζονται με τη μνήμη ενώ παράλληλα μειώνει τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης και αυξάνει τη ροή του αίματος, βελτιώνοντας τη διάθεσή μας» εξηγεί ο ερευνητής.

«Το γέλιο – ή η απόλαυση του χιούμορ – αυξάνει την απελευθέρωση ενδορφινών και ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, προσφέροντάς μας μια αίσθηση ικανοποίησης και ανταμοιβής. Αυτές οι ευεργετικές νευροχημικές αλλαγές, με τη σειρά τους, κάνουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα να λειτουργεί καλύτερα» λέει ο δρ Μπεργκ.

Oπως είδαν οι αμερικανοί επιστήμονες, όταν γελάμε συντελούνται ακόμη αλλαγές στα εγκεφαλικά κύματα και συγκεκριμένα στα γ κύματα, οι οποίες φαίνεται να ενισχύουν τη διαδικασία της μνήμης και της ανάκλησης των αναμνήσεων.

«Το γέλιο οδηγεί στην παραγωγή εγκεφαλικών κυμάτων σε συχνότητες παρόμοιες με εκείνες που παρατηρούνται σε άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση διαλογισμού» προσθέτει ο δρ Μπεργκ.

Το γέλιο στο μικροσκόπιο
Στο πλαίσιο της μελέτης τους οι επιστήμονες έδειξαν ένα κωμικό βίντεο διάρκειας 20 λεπτών σε μια ομάδα υγιών ηλικιωμένων και σε μια ομάδα ηλικιωμένων με διαβήτη.

Στη συνέχεια, ζήτησαν από τους εθελοντές να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο με σκοπό την αξιολόγηση των ικανοτήτων τους ως προς τη μάθηση, την ανάκληση των αναμνήσεων και την αναγνώριση εξ όψεως.

Οι επιδόσεις τους συγκρίθηκαν με εκείνες μιας ομάδας ελέγχου, της ίδιας ηλικιακής κατηγορίας, η οποία όμως δεν είχε παρακολουθήσει το ξεκαρδιστικό βίντεο.

Οι ερευνητές προχώρησαν στη μέτρηση των επιπέδων της κορτιζόλης τόσο στην αρχή του πειράματος όσο και στο τέλος του. Εντόπισαν λοιπόν σημαντική μείωση ως προς τα επίπεδα της ορμόνης του στρες και στις δύο ομάδες που είχαν παρακολουθήσει το βίντεο και εμφάνιζαν βελτίωση ως προς την ικανότητα ανάκλησης των αναμνήσεών τους συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου.

Συγκεκριμένα, στην περίπτωση της ομάδας των εθελοντών με διαβήτη παρατηρήθηκε η μεγαλύτερη πτώση ως προς τα επίπεδα της κορτιζόλης, ενώ τα μέλη της ομάδας των υγιών εθελοντών εμφάνισαν το υψηλότερο σκορ ως προς τα τεστ μνήμης.

«Τα ευρήματα της μελέτης μας προσφέρουν πιθανά κλινικά οφέλη και δυνατότητες αποκατάστασης που θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογή ιδιαίτερα σε περίπτωση ατόμων προχωρημένης ηλικίας» αναφέρει ο δρ Μπερκ.

«Παρά το γεγονός ότι τα ηλικιωμένα άτομα εμφανίζουν προβλήματα μνήμης που σχετίζονται με την προχωρημένη τους ηλικία, ευχάριστες συμπληρωματικές θεραπείες «χιούμορ» θα μπορούσαν να βοηθήσουν περαιτέρω τους συγκεκριμένους ασθενείς» καταλήγει ο ειδικός.

 

Είναι το άγχος μεταδοτικό; “Ναι”, λένε οι επιστήμονες


Βλέποντας ένα αγχωμένο άτομο, ακόμη και στην τηλεόραση, είναι αρκετό για να ελευθερώσει το σώμα σας κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Ύστερα όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά…


Η ΜΕΛΕΤΗ πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ που εδρεύει στη Λειψία, από το τμήμα Γνωσιακών Επιστημών του Εγκεφάλου, με τη συνεργασία του Τεχνικού Πανεπιστημίου (Technische Universitat) της Δρέσδης.

Στην προσπάθειά τους να χαρτογραφήσουν την απειλητική έκταση του άγχους που διέπει τον σύγχρονο άνθρωπο και τις επιπτώσεις που έχει στον οργανισμό, ανακάλυψαν ότι ακόμη και άτομα που δεν είχαν στρες αγχώθηκαν βλέποντας απλώς την αγωνία άλλων ανθρώπων σε κάποιο βίντεο ή στην τηλεόραση.

Η μελέτη του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, που έχει τον πρωτότυπο τίτλο “Το άγχος σου είναι και δικό μου άγχος”, έδειξε ότι η συμμετοχή ενός ατόμου, που δεν έχει λόγους να είναι αγχωμένο, σε μια ομάδα στρεσαρισμένων ανθρώπων επιδρά πάνω του ψυχολογικά, αυξάνοντας τα επίπεδα της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης.

Η κορτιζόλη είναι μια ορμόνη που εκλύεται από τα επινεφρίδια και ευθύνεται σε μεγάλες ποσότητες στον οργανισμό για τη δημιουργία πολλών αυτοάνοσων νοσημάτων.

Στρες: εργοστάσιο ασθενειών

Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι ασθένειες που προκύπτουν όταν το σώμα μας επιτίθεται και καταστρέφει τα δικά του κύτταρα και όργανα, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει οργανική διαταραχή, συμπτώματα της οποίας είναι η απώλεια μυϊκής μάζας, υπεργλυκαιμία, αντίσταση στην ινσουλίνη, οστεοπόρωση, καταστολή της ανοσολογικής αντίδρασης και ελαττωμένη παραγωγή συνδετικού ιστού που μπορεί να οδηγήσει σε φτωχή επούλωση των τραυμάτων.

Σε υψηλές συγκεντρώσεις εμφανίζει αλατοκορτικοειδή δράση, προκαλώντας κατακράτηση ιόντων νατρίου και απέκκριση ιόντων καλίου από τους νεφρούς.

Αποτέλεσμα αυτών των διαταραχών είναι η ανάπτυξη διαφόρων ασθενειών, όπως η φυματίωση, ο διαβήτης και άλλες.

Όταν το στρες φτάνει σε υψηλά επίπεδα για κάμποσο χρονικό διάστημα ή και άνω του μέσου όρου για πολύ μεγάλο διάστημα (όπως στην κατάθλιψη), τα επίπεδα της παραγόμενης κορτιζόλης στον οργανισμό προκαλούν ανεπιθύμητες δράσεις και παρενέργειες, φθείροντας τον οργανισμό.

Η μελέτη των Γερμανών επιστημόνων έδειξε πως όταν περιβάλλεται κάποιος από αγχωμένα άτομα, ύστερα από λίγο αποκτά και ο ίδιος στρες, λες και πρόκειται για κάποιο μεταδοτικό νόσημα.

Έδειξε επίσης ότι ακόμη κι όταν παρακολουθεί κάποιος μια ταινία, όπου οι ήρωες βιώνουν δύσκολες καταστάσεις, καταλαμβάνεται από άγχος το οποίο επιδρά στα επινεφρίδια και στην παραγωγή κορτιζόλης.

Μόνο το πέντε τοις εκατό

Από τους εκατό εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα, παρακολουθούμενοι από παρατηρητές, και οι οποίοι συμμετείχαν σε διάφορες στρεσογόνες καταστάσεις, όπως οι εξετάσεις, η λύση δύσκολων μαθηματικών προβλημάτων και η συνέντευξη για δουλειά, μόνο το πέντε τοις εκατό κατάφερε να παραμείνει ήρεμο.

«Το γεγονός ότι καταφέραμε να μετρήσουμε το ενσυναίσθητο άγχος με τη μορφή σημαντικής απελευθέρωσης ορμονών στο σώμα είναι εκπληκτικό», δήλωσε η Βερόνικα Ένγκερτ, από τους κύριους συντελεστές της έρευνας.

«Πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός μετάδοσης μέσω του οποίου η κατάσταση ενός αγχωμένου ατόμου προκαλεί μια παρόμοια κατάσταση στον παρατηρητή αυξάνοντας τα επίπεδα της ορμονικής απάντησης στο στρες».

Είναι δηλαδή σαν το στρες να μεταφέρεται μέσω δονήσεων στο περιβάλλον.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται στους παρατηρητές. Το είκοσι έξι τοις εκατό από αυτούς, παρ’ όλο που δεν ήταν άμεσα εκτεθειμένοι στο στρες, παρουσίασαν επίσης σημαντική αύξηση της κορτιζόλης.

Επίσης το τριάντα τοις εκατό των παρατηρητών που παρακολουθούσαν τους εθελοντές μέσα από τζάμι-καθρέφτη, παρουσίασαν ορμονικές αντιδράσεις. Το ίδιο συνέβη και με αυτούς που παρακολουθούσαν τους εθελοντές μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης. Στο είκοσι τέσσερα τοις εκατό από αυτούς τα επίπεδα της κορτιζόλης αυξήθηκαν κάθετα.

Οι γυναίκες δεν είναι πιο ευαίσθητες

«Μια ορμονική αντίδραση στο στρες έχει καλό σκοπό, φυσικά, εφόσον γίνεται για εξελικτικούς σκοπούς. Γιατί όταν είστε εκτεθειμένοι σε κίνδυνο, θέλετε το σώμα σας να μπορέσει να ανταποκριθεί και αυτό γίνεται με αύξηση της κορτιζόλης. Όταν όμως τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι μονίμως υψηλά, αυτό δεν είναι καθόλου καλό», εξηγεί η Ένγκερτ.

Είναι σαν τη ραδιενέργεια. Όποιος εκτεθεί για πολύ καιρό στον συνεχή πόνο και το άγχος ενός άλλου προσώπου, κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό να επηρεαστεί και αυτός.

Η έρευνα, τέλος, έδειξε ότι είναι μύθος ότι οι γυναίκες προσβάλλονται πιο εύκολα από το άγχος σε σχέση με τους άντρες. Και τα δύο φύλα βιώνουν το άγχος με την ίδια συχνότητα. Μάλιστα, η μελέτη έδειξε πως το ενσυναίσθητο στρες μεταδόθηκε πιο εύκολα όταν ο/η παρατηρητής και ο/η εθελοντής είχαν σχέση ή ήταν ζευγάρι.

Αρχική

– Περιπλανώμενος: Το γέλιο θέτει τον εγκέφαλο σε κατάσταση διαλογισμού ενώ το άγχος είναι μεταδοτικό ακόμα και από την τηλεόραση 

Κατηγορίες:Υγεία, Ψυχολογία Ετικέτες: ,

Λαγνεία, Έλξη και Προσκόλληση. Οι 3 φάσεις του έρωτα

Τετάρτη, 12, Φεβρουαρίου, 2014 Σχολιάστε


της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακής βιολόγου, medlabnews.gr

Τα τελευταία χρόνια η νευροενδοκρινολογία έχει εξηγήσει σχεδόν ολοκληρωτικά την ερωτική συμπεριφορά.
Όπως αποδεικνύεται από τις μελέτες και έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί πάνω στο θέμα, η ερωτική αγάπη και οι ερωτικοί δεσμοί είναι προϊόν νευροχημικών διαδικασιών. Συγκεκριμένα κάθε ερωτική έκφραση έχει και ανάλογο ορμονικό υπόβαθρο.

Η φύση παίζει μαζί μας παράξενα ερωτικά παιχνίδια με όπλο τις ορμόνες που εκκρίνονται, ιδίως από κάποιους νευρώνες του νωτιαίου μυελού. Η στιγμή της κορύφωσης της ερωτικής πράξης παρομοιάζεται από τους νευροεπιστήμονες με θύελλα που ξεσπά στον εγκέφαλο κάτι σαν έκρηξη πυροτεχνημάτων στο κέντρο του εγκεφάλου , στον υποθάλαμο, που δημιουργείται λόγω της μαζικής παραγωγής ορμονών.

Υπάρχουν, επίσης, κάποιες ορμόνες , οι φερομόνες, από τις οποίες ξεκινά το παιχνίδι της σαγήνης επειδή σχετίζονται με την ερωτική ορμή. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε δέσμιοι της χημείας και της φύσης. Κι αυτή η δέσμευση, που άρχισε εκατομμύρια χρόνια πριν, εξακολουθεί να ασκεί την ίδια έντονη επιρροή «τραβώντας» μας κυριολεκτικά από τη μύτη!
Γι αυτό, άλλωστε, έχουμε την τάση να φοράμε κολόνιες και αρώματα. Θέλουμε να εκπέμπει το σώμα μας μυρωδιές και αρώματα για να είμαστε πιο ελκυστικοί και αρεστοί στους άλλους. Οι εταιρίες καλλυντικών δημιουργούν αρώματα και κολόνιες που είναι πραγματικά ακαταμάχητα. Όχι επειδή απλώς μυρίζουν ωραία αλλά επειδή περιέχουν παράγωγα φερομονών όπως η ανδροστενόνη, η γαλακτολίνη και εξαλτονίνη. Αυτού του τύπου οι κολόνιες μας κάνουν να νιώθουμε μια ευχάριστη έλξη για τους ανθρώπους που τα φορούν μόνο και μόνο γιατί μας άγγιξε το άρωμά τους!
Η παραγωγή φερομονών σχετίζεται και με το ανοσοποιητικό σύστημα. Θεωρείται ότι πρόκειται για μια προσπάθεια του οργανισμού να επιλέξει -βάσει της μυρωδιάς- τον ιδανικό σύντροφο, ώστε να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή συμβατότητα των ανοσοποιητικών συστημάτων των δύο ατόμων, με απώτερο σκοπό να αποκτήσουν γερά παιδιά.
Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, το σώμα του βιώνει πραγματικές αλλαγές. Από πλευράς νευροχημείας, το ερωτικό φαινόμενο περιγράφεται ως διακρινόμενο σε τρεις φάσεις: τη φάση της Λαγνείας, τη φάση της Έλξης και τη φάση της Προσκόλλησης. Τα έντονα συναισθήματα που βιώνει ο ερωτευμένος σε κάθε μία από αυτές τις φάσεις οφείλονται σε συγκεκριμένες – ανά φάση – νευροχημικές ουσίες.

Η φάση της Λαγνείας οφείλεται στην παραγωγή τεστοστερόνης στους άντρες και οιστρογόνων στις γυναίκες, γεγονός που τους ωθεί να συνάψουν σεξουαλικές σχέσεις.
Η τεστοστερόνη, πρόκειται για μια ορμόνη που αυξομειώνεται ανεβοκατεβάζοντας έτσι και την επιθυμία στο ερωτικό παιχνίδι. Η έλλειψή της είναι και καταλυτική για την εμφάνιση της κατάθλιψης. Πράγμα που συνοδεύεται και από την έλλειψη της επιθυμίας.
Στους άνδρες, η ορμόνη τεστοστερόνη που μεταξύ άλλων αυξάνει την επιθετικότητα και τη σεξουαλική ορμή, μειώνεται. Αντίθετα στις γυναίκες, η τεστοστερόνη που συνήθως βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και είναι υπεύθυνη για τη σεξουαλική ορμή των γυναικών, αυξάνεται.
Το γεγονός ότι η τεστοστερόνη μειώνεται στους άνδρες ενώ αυξάνεται στις γυναίκες, ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια της φύσης να μειώσει τις διαφορές μεταξύ των δύο. Η μείωση των διαφορών συμβάλλει στη σύναψη στενών και ισχυρών σχέσεων μεταξύ των ερωτευμένων. Ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα τεστοστερόνης στα ερωτευμένα ζευγάρια από ένα μέχρι δύο χρόνια μετά την έναρξη του έρωτά τους και βρήκαν ότι η τεστοστερόνη επέστρεψε στα φυσιολογικά της επίπεδα.
Η ερωτική έλξη είναι καθαρά θέμα βιοχημικών μεταβολών στο σώμα μας. Η φάση της Έλξης χαρακτηρίζεται από παραγωγή φαινυλεθυλαμίνης που απελευθερώνει ντοπαμίνη και σεροτονίνη, νευροδιαβιβαστές που ευθύνονται για τη ρύθμιση συναισθημάτων χαράς, ευτυχίας και ενθουσιασμού.
Το αποτέλεσμα είναι ένα αίσθημα ευδαιμονίας. Τα προβλήματα προσωρινά εξαφανίζονται, το ίδιο και αισθήματα άγχους ή στρες, και κάποιες φορές παρατηρείται και αναλγητική δράση. Αξίζει επίσης να σημειωθεί εδώ πως, χημικά, τα αποτελέσματά της σεροτονίνης στην ερωτική τρέλα, είναι παρόμοια με τα συμπτώματα ανθρώπων με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, πράγμα που μπορεί να εξηγήσει γιατί οι ερωτευμένοι δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτε άλλο.
Το ερωτικό πάθος, το «κουμαντάρει» η ορμόνη ντοπαμίνη. Είναι ο νευροδιαβιβαστής που έχει άμεση πρόσβαση στο κέντρο «επιβράβευσης – ικανοποίησης» του εγκεφάλου. Ανάλογα με την ποσότητα της ντοπαμίνης έχουμε και την μεγαλύτερη ή μικρότερη αίσθηση της ηδονής.
Στο στάδιο της καταπληκτικής εκείνης περίοδου που αισθανόμαστε πραγματικά ερωτοχτυπημένοι και δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτα άλλο τρεις βασικοί νευροδιαβιβαστές, η αδρεναλίνη, η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη, αποτελούν τους κύριους υπαίτιους για τα ακραία, αλλά υπέροχα αισθήματά μας.
Η αρχική κατάσταση κατά την οποία κάποιος αισθάνεται ότι ερωτεύεται συνδέεται με το άγχος που προκαλεί η επικείμενη συνάντηση με το αγαπημένο του πρόσωπο, που επιφέρει αύξηση των επιπέδων αδρεναλίνης και κορτιζόλης στο αίμα του. Αυτός είναι και ο λόγος που αισθανόμαστε την καρδιά μας να χτυπάει δυνατά, να ιδρώνουμε και να στεγνώνει το στόμα μας, όταν συναντηθούμε αναπάντεχα με το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει.
Η ντοπαμίνη προκαλεί μία έντονη ορμή προς ευχαρίστηση, η οποία διεγείρει την επιθυμία και την ανάγκη ανταμοιβής, προκαλώντας στον εγκέφαλο τα ίδια αποτελέσματα που έχει η κοκαΐνη. Η αυξημένη έκκριση ντοπαμίνης ευθύνεται για το γεγονός ότι οι ερωτευμένοι νιώθουν μικρότερη ανάγκη για ύπνο και φαγητό, καθώς η προσοχή τους εστιάζεται και αντλεί ευχαρίστηση από τις πιο μικρές λεπτομέρειες της νέας σχέσης.
Ο τρίτος νευροδιαβιβαστής που συνθέτει την εικόνα του ερωτευμένου ατόμου, η σεροτονίνη, είναι μία από τις πιο σημαντικές χημικές ουσίες του έρωτα που μπορεί να εξηγήσει το γεγονός ότι το πρόσωπο με το οποίο είμαστε ερωτευμένοι εμφανίζεται συνεχώς στις σκέψεις μας.
Επίσης, με τη βοήθεια πλέον και μηχανημάτων, όπως ο μαγνητικός τομογράφος, οι επιστήμονες μπορούν να αντλήσουν στοιχεία για τη λειτουργία του εγκεφάλου την ώρα της διέγερσης τους. Έρευνες σε ερωτευμένα ζευγάρια έδειξαν ότι υπάρχει ενεργοποίηση ενός πολύπλοκου συστήματος στον εγκέφαλο, που προσομοιάζει με αυτό που συμβαίνει όταν γίνεται λήψη κοκαΐνης.

Η φάση της Προσκόλλησης έρχεται συνήθως ως μοιραία κατάληξη των δύο προηγούμενων σταδίων.

Κατά την φάση αυτή, δημιουργούνται συναισθηματικοί δεσμοί ανάμεσα στο ζευγάρι ενώ οι συσχετιζόμενες χημικές ουσίες εκκρίνονται σε περίοδο από 90 μέρες έως και 3 χρόνια μετά τη φάση της Έλξης.
Τα χημικά αυτά συνιστούν η ορμόνες οκυτοκίνη και βασοπρεσσίνη. Μια ηδονή που γίνεται σιγά – σιγά συναίσθημα όταν ενεργοποιείται η ορμόνη του έρωτα που είναι η οκυτοκίνη. Η οξυτοκίνη εκκρίνεται από τον υποθάλαμο στο κεντρικό νευρικό σύστημα και αποθηκεύεται στην υπόφυση. Είναι η ορμόνη της αφής και της αγάπης. Διεγείρει τα άτομα στο να είναι μαζί και να συνυπάρχουν αγαπημένα. Από αυτή την ορμόνη δημιουργείται και η αίσθηση της στοργής.
Η οκυτοκίνη είναι μία ισχυρή ορμόνη που παράγεται στους άντρες και τις γυναίκες κατά τη διάρκεια του οργασμού και ενισχύει το αίσθημα της σύνδεσης, της εγγύτητας και της οικειότητας που δημιουργείται ανάμεσα στο ζευγάρι. Συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία των συσπάσεων της μήτρας (οργασμό), την αγγειοδιαστολή (ξάναμμα), και στο θηλασμό (στοργική μητέρα).
Θεωρείται πάντως ως η ορμόνη της προσκόλλησης και της δέσμευσης, δημιουργεί αισθήματα ικανοποίησης, ασφάλειας και ηρεμίας και είναι επίσης εκείνη η οποία βοηθά, μέσω της έκκριση της κατά το θηλασμό, στο να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν δεσμοί αγάπης μεταξύ μητέρας και παιδιού. Με παρόμοιο και ανάλογο τρόπο ενεργεί και μεταξύ των ερωτευμένων.
Η βασοπρεσσίνη ενισχύει τη μακροπρόθεσμη δέσμευση του ζευγαριού και επίσης εκλύεται μετά την ερωτική συνεύρεση. Πρόκειται για την ορμόνη που σχετίζεται με τα νεφρά και ελέγχει το αίσθημα της δίψας. Η ίδια αυτή ορμόνη αυξάνει την αφοσίωση του ενός ατόμου στο άλλο και ενισχύει την τάση τους να προστατεύουν το σύντροφό τους από άλλους επίδοξους διεκδικητές.
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2004, φέρεται να είναι υπεύθυνη για τη θεμελίωση της πίστης ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που έχει εισέλθει στη φάση Προσκόλλησης. Σύμφωνα με τους ερευνητές, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης συμβαίνει στη γυναίκα έκλυση βασοπρεσσίνης, η οποία κατόπιν συλλαμβάνεται από τον άνδρα μέσω ειδικών υποδοχέων, δίνοντας του αίσθημα πληρότητας και ικανοποίησης, και άρα την επιθυμία να παραμείνει με τη σύντροφο που έχει.
Εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί το ότι μια γενετική διαφοροποίηση σε έναν από αυτούς τους υποδοχείς βασοπρεσσίνης συνδέεται με το φόβο της δέσμευσης και κατά συνέπεια την απιστία. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η βασοπρεσσίνη σχετίζεται με το συναισθηματικό δέσιμο και την ερωτική πίστη στους άντρες.
Και στα δύο φύλα αυξάνεται σημαντικά η κορτιζόνη που είναι η κατ’ εξοχήν ορμόνη του στρες.

O συντονισμός όλων αυτών των ορμονών γίνεται από τον εγκέφαλο με βάση την μνήμη και καθοδήγηση από διάφορα γονίδια.
Όπως αποδεικνύεται, η ερωτική αγάπη και οι ερωτικοί δεσμοί είναι προϊόν νευροχημικών διαδικασιών. Αντίθετα με ό,τι πιστεύουμε και μας κάνει πολύ συχνά να απογοητευόμαστε και να εγκαταλείπουμε, φαίνεται πως η αντίληψη ότι όταν ο έρωτας σβήνει, δεν ξανανάβει, δεν είναι και τόσο σωστή.

Το ερωτικό πάθος, αν και λιγότερο έντονο από ό,τι στην αρχή, μπορεί να αναβιώσει ξανά και ξανά σε μια σχέση στην οποία έχει αναπτυχθεί εμπιστοσύνη και οικειότητα. Διότι, επίσης αντίθετα με αυτό που πιστεύεται, δεν είναι η σεξουαλική επιθυμία που τροφοδοτεί το ερωτικό συναίσθημα, αλλά τα τρυφερά συναισθήματα που ξυπνούν την επιθυμία για τον άλλον.

 

Κατηγορίες:Άνθρωπος, Ψυχολογία

Tο «θερμόμετρο των συναισθημάτων»

Κυριακή, 5, Ιανουαρίου, 2014 Σχολιάστε

Η αγάπη ζεσταίνει στ’ αλήθεια!

Λέμε συχνά ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι νιώθουμε μια ζεστασιά σε όλο μας το σώμα ή ότι όταν θυμώνουμε «ανάβει» το κεφάλι μας. Όπως αποδεικνύεται, αυτά δεν είναι απλά… λόγια. 

Ερευνητές από τη Φινλανδία έδειξαν για πρώτη φορά ότι τα συναισθήματα συνδέονται με μια σειρά από φυσιολογικές μεταβολές στο σώμα μας, οι οποίες μάλιστα είναι οι ίδιες σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από τη φυλή ή τον πολιτισμό από τον οποίο προέρχονται.

Ευτυχία, έρωτας, θλίψη και θυμός

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academies of Sciences», παρουσιάζει τα ευρήματά της σχηματικά σε διαγράμματα. Σε αυτά θα διαπιστώσετε ότι η ευτυχία κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν μια ζεστασιά να απλώνεται σε όλο το σώμα τους, «από την κορυφή ως τα νύχια» όπως είθισται να λέμε. Μια ανάλογη ζεστασιά νιώθουν και οι ερωτευμένοι, μόνο που αυτή αφήνει ανεπηρέαστα τα πόδια, περίπου από τα γόνατα και κάτω – κάτι το οποίο, σύμφωνα με τους επιστήμονες ίσως εξηγεί γιατί λέμε ότι νιώθουμε να «τρέμουν τα γόνατά μας» στη θέα του αγαπημένου μας προσώπου.

Αντιθέτως όσοι βιώνουν μια ερωτική απογοήτευση – ή, όπως λέμε, έχει ραγίσει η καρδιά τους – νιώθουν πραγματικά έναν πόνο ή βάρος στον θώρακα. Γενικώς η θλίψη προκαλεί μια αίσθηση αδυναμίας στα άκρα και εντονότερης δραστηριότητας στην καρδιά (κατ’ επέκταση στον θώρακα), ενώ η κατάθλιψη κυριολεκτικά «παγώνει» το σώμα και «κόβει» χέρια και πόδια.

Συναισθήματα όπως ο θυμός και η οργή γίνονται κυρίως αισθητά στο επάνω μέρος του θώρακα – κάτι το οποίο ίσως σημαίνει ότι υποσυνείδητα ετοιμαζόμαστε για καυγά, όπως σημειώνουν οι συγγραφείς. Η αηδία από την πλευρά της «ερεθίζει» τον λαιμό και το πεπτικό μας σύστημα.

Ιδια σε όλους τους πολιτισμούς

Οι ερευνητές από διάφορα φινλανδικά πανεπιστήμια με επικεφαλής τους Λάουρι Νουμενμάα και Ενρίκο Γκλέρεαν έδειξαν σε 700 άνδρες και γυναίκες εθελοντές διαφόρων φυλών και πολιτισμών ταινίες ή τους διάβασαν ιστορίες οι οποίες είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να προκαλούν συγκεκριμένα συναισθήματα. Μετά το κάθε τεστ οι επιστήμονες έδιναν στους εθελοντές το περίγραμμα ενός ανθρώπινου σώματος και τους ζητούσαν να χρωματίσουν με διαφορετικά χρώματα τα σημεία στα οποία ένιωθαν περισσότερη ή λιγότερη δραστηριότητα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το ίδιο συναίσθημα προκαλούσε την ίδια ακριβώς «σωματική ανταπόκριση» στους εξεταζόμενους, ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυλή και τον πολιτισμό από τον οποίο προέρχονταν. Αυτό, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, υποδηλώνει ότι φυσιολογικές διεργασίες οι οποίες προκαλούν σωματικά αισθήματα σχετίζονται άμεσα με τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τα συναισθήματά μας. «Η αποκρυπτογράφηση των υποκειμενικών σωματικών αισθημάτων που συνδέονται με τα ανθρώπινα συναισθήματα μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα διαταραχές της διάθεσης όπως η κατάθλιψη και το άγχος» σημειώνουν.

Από την πλευρά του ωστόσο ο Πολ Ζακ, πρόεδρος του Κέντρου Νευροοικονομικών Μελετών του Πανεπιστημίου Κλερμόντ στην Καλιφόρνια, σχολιάζοντας τα ευρήματα στον δικτυακό τόπο MedixalXpress επεσήμανε ότι η μελέτη δεν ρίχνει περισσότερο φως στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα συναισθήματα, Κάτι τέτοιο, όπως τόνισε ο νευροεπιστήμονας, θα ήταν ίσως εφικτό με ταυτόχρονες μετρήσεις διαφόρων παραμέτρων δραστηριότητας στο σώμα, όπως ο ιδρώτας ή η θερμοκρασία.

Λαλίνα Φαφούτη Βήμα

Αρχική

Πώς το IQ επηρεάζει τη συμπεριφορά του ατόμου

Πέμπτη, 5, Δεκέμβριος, 2013 Σχολιάστε

Οι κακές συνήθειες των έξυπνων ανθρώπων.


Το υψηλό IQ μπορεί να φανερώνει εξυπνάδα, προδιαγράφοντας συχνά ένα λαμπρό μέλλον για το άτομο, ωστόσο αυτό είναι δώρον άδωρον, αφού υπάρχουν ορισμένες κακές και συχνά επικίνδυνες συνήθειες στις οποίες οι έξυπνοι άνθρωποι είναι περισσότερο επιρρεπείς.

Η ιστοσελίδα Online-PHD-Programs.org δημιούργησε ένα μοναδικό infographic γράφημα που παρατηρεί τις συνήθειες των διάσημων έξυπνων ανθρώπων όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Μπιλ Γκέιτς και άλλοι. Στη συνέχεια, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον τρόπο ζωής τους, διευρύνει τη μελέτη σε μεγαλύτερο φάσμα έξυπνων ανθρώπων, παρατηρώντας τις κακές και τις καλές συνήθειες τους, από το διάβασμα και την ικανότητα ρύθμισης στόχων, μέχρι τη χρήση ναρκωτικών και το ξενύχτι.



Σύμφωνα με το Infographic, ο μέσος δείκτης ευφυΐας (IQ) είναι γύρω στο 100. Ένας άνθρωπος λίγο περισσότερο έξυπνος από το μέσο όρο έχει IQ 115, μία διάνοια έχει 140 και κάποιος μοναδικά έξυπνος έχει από 160 και πάνω.
Από τους διάσημους εφευρέτες της ιστορίας, ο Αϊνστάιν, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Μπιλ Γκέιτς έχουν IQ 160, ο Μπετόβεν έφτανε τα 165, ενώ ο Τόμας Εντισον μόλις τα 145.


Στις καλές συνήθειες των έξυπνων ανθρώπων συγκαταλέγεται καταρχάς το γεγονός ότι θέτουν στόχους. Σε μία μελέτη που έγινε σε φοιτητές, τους δόθηκε διορία 4 εβδομάδων να ολοκληρώσουν έναν στόχο. Από αυτούς που τα κατάφεραν, το 43% δεν κατέγραψε τους στόχους του, το 64% τους κατέγραψε και το 76% όχι απλά τους κατέγραψε, αλλά τους μοιράστηκε και με τους φίλους του.


Επίσης οι έξυπνοι άνθρωποι είναι «αχόρταγοι βιβλιοφάγοι», αφού όπως επισημαίνεται από την έρευνα, το διάβασμα βιβλίων έχει σημαντικά οφέλη στο, αφού εξασκεί τη ρητορική ικανότητα του ατόμου, ακονίζει την παρατηρητικότητα, βελτιώνει τις συγγραφικές ικανότητες, ενισχύει την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και βοηθάει στη μνήμη. Αξίζει να σημειωθεί ότι 15′ διάβασμα την ημέρα ισούται με περίπου 1.000.000 λέξεις το χρόνο.


Τέλος, σκέφτονται πολύ και αγωνιούν για τις γνώσεις τους, ενώ σύμφωνα με την έρευνα φαίνεται ότι έχουν μεγάλη πειθαρχία. Μελετώντας τη σεξουαλική ζωή μαθητών και φοιτητών με βάση το IQ τους, παρατηρήθηκε ότι τα άτομα με IQ από 100 και κάτω έχουν 5πλασιες πιθανότητες να ξεκινήσουν τη σεξουαλική τους ζωή κατά την εφηβεία τους, σε σχέση με τους μαθητές με IQ μεταξύ 120 και 130. Επίσης τα στατιστικά δείχνουν ότι το 87% των απόφοιτων λυκείου έχει ήδη ξεκινήσει τη σεξουαλική του ζωή από την εφηβεία, ενώ τα ποσοστά μειώνονται δραματικά για τους φοιτητές του Harvard (59%) του Princeton (56%) και του ΜΙΤ (51%)


Ωστόσο το νόμισμα έχει κι άλλη όψη, αφού τα έξυπνα παιδιά έχουν αρκετές κακές και συχνά επικίνδυνες συνήθειες.


Συγκεκριμένα οι ιδιοφυΐες πίνουν αλκοόλ περισσότερο και συχνότερα από τον μέσο όρο. Άτομα με IQ κάτω του 75 πίνουν λιγότερο από μία φορά το χρόνο, ενώ άτομα με IQ άνω του 125 πίνουν τουλάχιστον μία φορά το μήνα. 


Επίσης εκτός από το αλκοόλ είναι επιρρεπείς και στα ναρκωτικά, αφού τα αγόρια με IQ άνω του 107 έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κάνουν χρήση ναρκωτικών ως ενήλικες, ενώ οι για τα κορίτσια με IQ>107 οι ίδιες πιθανότητες τριπλασιάζονται!

Επίσης τα άτομα με υψηλό IQ, συχνά είναι αρκετά αγχωτικοί, παρουσιάζοντας σημάδια κατάθλιψης και νευρωτισμού, ενώ συχνά είναι και καπνιστές.


Τέλος είναι και «κουκουβάγιες», αφού, σύμφωνα με έρευνες τα άτομα με IQ<75 πάνε για ύπνο αρκετά πριν τις 12, τα άτομα με IQ από 75 μέχρι 90 κοιμούνται στις 12 ή και λίγο πιο αργά, ενώ η κατάσταση αλλάζει δραματικά για άτομα με IQ από 125 και πάνω, φτάνοντας να κοιμούνται σχεδόν στις 1 τη νύχτα.

iefimerida

Αρχική

Κατηγορίες:Ψυχολογία

Το χρηματικό όριο της ευτυχίας

Πέμπτη, 28, Νοέμβριος, 2013 Σχολιάστε

Η ευτυχία έχει εισοδηματικό… πλαφόν

Αν κάποιος βγάζει πάνω από 27.000 ευρώ η ευτυχία μειώνεται


Τα χρήματα φέρνουν την ευτυχία, αλλά μέχρι ένα όριο εισοδήματος. Όταν κανείς βγάζει πάνω από 36.000 δολάρια (περίπου 27.000 ευρώ) το χρόνο, τότε η ικανοποίησή του όχι μόνο δεν αυξάνεται, αλλά μπορεί και να μειώνεται, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-βρετανική επιστημονική έρευνα, με την οποία ασφαλώς δεν θα συμφωνήσουν όλοι. Η μελέτη υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα εισοδηματικό «πλαφόν» μέχρι το οποίο όσο περισσότερα χρήματα έχει κανείς, τόσο πιο ευτυχισμένος είναι, αλλά πάνω από αυτό το όριο, τα παραπάνω χρήματα στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν του προσθέτουν παραπάνω ευτυχία, αλλά μπορεί να τον κάνουν και πιο δυστυχισμένο.

Οι ιταλικής καταγωγής ερευνητές Εουτζένιο Πρότο του βρετανικού πανεπιστημίου του Γουόργουικ και Άλντο Ρουστιτσίνι του αμερικανικού πανεπιστημίου της Μινεσότα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS ONE», μελέτησαν στατιστικά στοιχεία από διάφορες χώρες, συσχετίζοντας το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης (ΑΕΠ ανά κεφαλή) με το επίπεδο ικανοποίησης από τη ζωή, που καταγράφεται στις σχετικές έρευνες της κοινής γνώμης.

Το βασικό συμπέρασμα, που επιβεβαιώνει προηγούμενες αντίστοιχες μελέτες, είναι ότι όταν μια χώρα είναι ακόμα φτωχή, η ικανοποίηση – ευτυχία των πολιτών της αυξάνεται αναλογικά με την άνοδο των εισοδημάτων, καθώς αυτή τους επιτρέπει να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες και υποχρεώσεις τους.

Όταν όμως μια χώρα περνάει ένα όριο ανάπτυξης, εισερχόμενη στην ομάδα των πλούσιων κρατών, τότε αρχίζει να αποσυνδέεται το αίσθημα της ευτυχίας των πολιτών από το επίπεδο του εισοδήματός τους. Μάλιστα, η ευτυχία μπορεί και να μειώνεται, παρόλο που οι αριθμοί φαίνεται να ευημερούν. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι αποκτούν πλέον αυξημένες προσδοκίες, πέρα από τις βασικές ανάγκες τους, όμως απογοητεύονται όταν -και αυτό συμβαίνει συχνά λόγω π.χ. της οικονομικής ανισότητας- δεν μπορούν στην πράξη να τις ικανοποιήσουν.

Το όλο ζήτημα αποτελεί σιγά-σιγά θέμα αιχμής για τους οικονομολόγους διεθνώς, ενώ σταδιακά και οι πολιτικοί αντιλαμβάνονται τη σημασία του εν λόγω «παράδοξου» (που έχει ονομαστεί «παράδοξο του Ίστερλιν» από το όνομα του οικονομολόγου, ο οποίος πρώτος το παρατήρησε).

Ακόμα και διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ έχουν αρχίσει να παραδέχονται ότι πλέον η ευημερία πρέπει να μην μετριέται μόνο με «στενούς» ποσοτικούς δείκτες ανάπτυξης όπως το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ), αλλά με ευρύτερους και πιο ποιοτικούς δείκτες (ψυχολογικούς, περιβαλλοντικούς κ.α.).

Η νέα μελέτη εντόπισε το όριο του «παράδοξου» στα 30.000 έως 36.000 δολάρια (σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης), επίπεδο πέρα από το οποίο όχι απλώς η ευτυχία μένει στάσιμη, αλλά μπορεί να εμφανίζει και μικρή υποχώρηση. Ήδη, όταν μία χώρα φθάνει ένα ΑΕΠ ανά κεφαλή της τάξης των 20.400 δολαρίων, η αύξηση της ευτυχίας από το παραπάνω εισόδημα αρχίζει να γίνεται όλο και λιγότερο αισθητή (αυξάνεται αλλά με φθίνοντα ρυθμό). Η ευτυχία αποκορυφώνεται περίπου στα 30.000 δολάρια (23.000 ευρώ) ετησίως, μετά μένει στάσιμη και από τα 36.000 δολάρια αρχίζει να μειώνεται με το παραπάνω εισόδημα.

Όπως είπαν οι ερευνητές, «καθώς οι χώρες γίνονται πλουσιότερες, τα υψηλότερα επίπεδα ΑΕΠ οδηγούν σε υψηλότερες προσδοκίες. Οι άνθρωποι θέλουν να μην υστερούν σε σχέση με τους γύρω τους και καθώς βλέπουν πλούτο και ευκαιρίες ολόγυρά τους, φιλοδοξούν να έχουν κι αυτοί περισσότερα. Όμως αυτό το χάσμα των προσδοκιών -η διαφορά ανάμεσα στο πραγματικό και στο επιθυμητό εισόδημα – είναι που υποσκάπτει το επίπεδο ικανοποίησης. Με άλλα λόγια, στις πλουσιότερες χώρες οι προσδοκίες και φιλοδοξίες μας γίνονται ένας κινούμενος στόχος, που απομακρύνεται συνεχώς από εμάς, με συνέπεια την μείωση της ευτυχίας που παρατηρούμε».

Αρχική

Κατηγορίες:Ψυχολογία

Πού πηγαίνουν οι αναμνήσεις μας;

Δευτέρα, 18, Νοέμβριος, 2013 Σχολιάστε

Oι μνήμες μας διαφοροποιούνται κάθε φορά που τις ανακαλούμε;

Προσπαθήστε να θυμηθείτε τις πρώτες σας διακοπές ως παιδί. Μπορείτε να ανασύρετε από τη μνήμη σας το χρώμα του μαγιό που φορούσατε τότε, την υφή της άμμου στα πόδια και τα χέρια σας, ή τα συναισθήματα που νιώσατε όταν κολυμπήσατε για πρώτη φορά στη θάλασσα;

Οι πρώτες μας αναμνήσεις συνήθως «εμφανίζονται» μέσα στο μυαλό μας ως ξεθωριασμένες εικόνες και δεν έχουν καμία σχέση με τις σχεδόν «ολοζώντανες» μνήμες που έχουμε από το παρόν.

Με το χρόνο, οι αναμνήσεις όχι μόνο χάνουν τη ζωντάνια τους, αλλά μπορεί και να «παραμορφώνονται» καθώς οι πραγματικές μας εμπειρίες «μπλέκονται» με φανταστικές ιστορίες.

Η ικανότητα του εγκεφάλου να διατηρεί ή να αλλάζει τις αναμνήσεις μας εξαρτάται και επηρεάζεται από τις εμπειρίες μας. Ο σημερινός εαυτός μας «μορφοποιείται» όχι μόνο από την προσωπική μας πορεία μέχρι τώρα, αλλά και από τις «διανοητικές μας επισκέψεις» στο παρελθόν. Αυτό συμβαίνει όταν για παράδειγμα γελάτε σήμερα για ένα αστείο που είχατε ακούσει χτες, ή πριν από μερικές ημέρες, ή όταν θυμάστε κάποια ευχάριστη και αστεία στιγμή που είχε συμβεί πιο παλιά.

Αν κανείς «χάσει» αυτά τα κομμάτια του παρελθόντος του, χάνει κομμάτια της ταυτότητάς του.

Όμως που πάνε όλες αυτές οι αναμνήσεις;

Παρότι έχουν γίνει πολλές έρευνες πάνω στο θέμα, οι νευροεπιστήμονες δεν έχουν καταλήξει σε μία και μοναδική απάντηση, όπως αναφέρει σε άρθρο της στο Scientific American η Emilie Reas.

Μερικά από τα καλύτερα στοιχεία για το πώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις αναμνήσεις, έχουν προέλθει από ασθενείς που… δεν μπορούν να θυμηθούν.

Αν ένα τμήμα του εγκεφάλου έχει υποστεί ζημιά και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια μνήμης, οι ερευνητές είναι σίγουροι ότι η περιοχή αυτή μπορεί να κατασκευάσει ή να ανακαλέσει μνήμες.

Τέτοιου είδους μελέτες έχουν δείξει ότι οι βλάβες στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου, εμποδίζουν τη δημιουργία νέων αναμνήσεων στους ανθρώπους. Όμως ένα ερώτημα «κλειδί» είναι τι συμβαίνει με μια ανάμνηση αφού έχει δημιουργηθεί. Μένει στον ιππόκαμπο ή φεύγει από εκεί και «μεταφέρεται» σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου;

Προκειμένου να δώσουν μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, οι επιστήμονες μελέτησαν παλιές αναμνήσεις που είχαν δημιουργηθεί πριν από μια βλάβη στον εγκέφαλο και ανακάλυψαν ένα μίγμα από αντιφατικά ευρήματα, που οδήγησαν στην ανάπτυξη διαφορετικών θεωριών.

Μία διάσημη θεωρία υποστηρίζει ότι ο ιππόκαμπος είναι σημαντικός μόνο για πρόσφατες αναμνήσεις, όχι όμως και για παλαιότερες.

Με την πάροδο του χρόνου, ο ιππόκαμπος «διδάσκει» στον φλοιό του εγκεφάλου, πώς να αναπαριστά μια ανάμνηση. Καθώς η μνήμη αυτή «ωριμάζει», ο ιππόκαμπος την «πετάει έξω» προκειμένου να βρει μια θέση στον φλοιό.

Αν κάποιος υποστεί μια βλάβη στον ιππόκαμπο σήμερα, μπορεί να θυμάται στιγμές από την παιδική του ηλικία, όχι όμως και από ένα δείπνο με φίλους την περασμένη εβδομάδα.

Ωστόσο, οι επιστήμονες έχουν συναντήσει κι άλλους ασθενείς με βλάβες στον ιππόκαμπο, που δεν μπορούν να ανακαλέσουν πολλές μνήμες από το μακρινό παρελθόν τους.

Μια εναλλακτική θεωρία, λαμβάνει υπόψιν αυτές τις διαφορές, και προτείνει ότι ο ιππόκαμπος αποθηκεύει επιλεκτικά ένα τύπο αναμνήσεων (episodic) και ο φλοιός του εγκεφάλου άλλο (semantic).

Οι επεισοδιακές (episodic) αναμνήσεις περιλαμβάνουν συνήθως πολλές λεπτομέρειες για τις παρελθοντικές εμπειρίες μας , ενώ οι σημασιολογικές (semantic) βασίζονται στις απρόσωπες, πραγματικές γνώσεις και εμπειρίες.

Καθώς οι μνήμες «γερνάνε», σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, αντιγράφονται πολλές φορές τόσο στον ιππόκαμπο, όσο και στο φλοιό.

Όλα τα αντίγραφα του φλοιού, δημιουργούν μία νέα «σημασιολογική μνήμη», που αναπαριστά μόνο την ουσία ή τα σημεία «κλειδιά» της συγκεκριμένης εμπειρίας, χωρίς πολλές λεπτομέρειες (episodic).

Και αυτή η θεωρία βρήκε «εφαρμογή» σε ασθενείς, οι οποίοι είχαν προβλήματα μνήμης, ανάλογα με τον «τύπο» της μνήμης και όχι με την «ηλικία» της.

Αυτοί οι ασθενείς δε μπορούσαν να θυμηθούν, για παράδειγμα, συγκεριμένες στιγμές από ένα ταξίδι που είχαν κάνει όταν ήταν παιδιά (episodic), αλλά θυμούνταν ότι είχαν κάνει αυτό το ταξίδι (semantic).

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο Johns Hopkins ανέπτυξαν μία καινούρια θεωρία, η οποία ίσως μπορέσει να «συνταιριάξει» τις παραπάνω.

Αυτοί υποστηρίζουν ότι οι μνήμες μας διαφοροποιούνται κάθε φορά που τις ανακαλούμε.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μία ανάμνηση κωδικοποιείται πρώτα από τη συντονισμένη δράση των νευρώνων στον ιππόκαμπο και το φλοιό.

Ο ιππόκαμπος λειτουργεί ως ο «διευθυντής» του εγκεφάλου, και λέει στον φλοιό ποιους συγκεκριμένους νευρώνες να ενεργοποιήσει. Κάθε φορά που ανακαλούμε κάτι στη μνήμη μας, ενεργοποιείται ένα παρόμοιο (αλλά όχι ταυτόσημο) σετ νευρώνων.

Οι νευρώνες που ενεργοποιούνται συχνά, γίνονται μέρος της μόνιμης μνήμης στο φλοιό, ενώ όσοι ενεργοποιούνται σπάνια… χάνονται.

Κάθε επανενεργοποίηση, κωδικοποιεί εκ νέου τη μνήμη, και ανάλογα με το ποιοι νευρώνες του φλοιού χρησιμοποιούνται, μπορεί να ενισχυθούν, ή να αποδυναμωθούν, ή να ενημερωθούν εκ νέου συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της ανάμνησης.

Με λίγα λόγια, η νέα θεωρία υποστηρίζει ότι αυτό που παίζει ρόλο είναι «πόσο συχνά και πώς ανακαλούμε κάτι στη μνήμη μας».

Οι αναμνήσεις εξασθενούν και διαφοροποιούνται καθώς γερνάμε και σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, οι αλλαγές δεν έχουν να κάνουν τόσο με την ηλικία ή το περιεχόμενο της μνήμης, αλλά με το τι κάνουμε με αυτή την ανάμνηση και πώς τη χρησιμοποιούμε.

Το να αλλάξουμε το παρελθόν μας, λοιπόν, ίσως είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι νομίζαμε. Αρκεί να το «δουλέψετε»… κάθε φορά που το σκέφτεστε!


Αρχική

Κατηγορίες:Άνθρωπος, Ψυχολογία

Η φτώχεια και η έλλειψη αγάπης συρρικνώνουν τον εγκεφάλο και ευθύνονται για μειωμένες νοητικές επιδόσεις.

Κυριακή, 10, Νοέμβριος, 2013 Σχολιάστε

Νέα μελέτη επιβεβαιώνει αυτό που έχουν δείξει και προηγούμενα επιστημονικά ευρήματα: η φτώχεια σε μικρή ηλικία αυξάνει τον κίνδυνο για μειωμένες νοητικές επιδόσεις.

Η φτώχεια στην πρώιμη παιδική ηλικία φαίνεται να σχετίζεται με το μειωμένο όγκο του εγκεφάλου του παιδιού στην εφηβεία, σύμφωνα με τη νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που δημοσιεύεται στο παιδιατρικό περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου JAMA Pediatrics.

Η σωστή ανατροφή και η συναισθηματική υποστήριξη του παιδιού από τους γονείς μπορεί να αποτελέσει ένα αντίβαρο και να αντισταθμίσει, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, την αρνητική επίδραση της φτώχειας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την παιδοψυχίατρο Τζόαν Λούμπι (Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον και Νοσοκομείο Παίδων του Σεν Λιούις), έκαναν μελέτη με μαγνητικές τομογραφίες. Εξέτασαν τον όγκο της λευκής και της φαιάς ουσίας, καθώς και άλλων ζωτικών περιοχών του εγκεφάλου (ιππόκαμπος, αμυγδαλή κ.λπ.) σε παιδιά από 6-12 ετών.

Το βασικό πόρισμα δείχνει πως τα πιο φτωχά παιδιά είχαν μικρότερο όγκο σε όλες τις παραπάνω εγκεφαλικές δομές. Αυτή η συρρίκνωση του εγκεφάλου μπορεί συχνά να οδηγήσει σε χρόνια προβλήματα, όπως κατάθλιψη, μαθησιακές και μνημονικές δυσκολίες, αλλά και μειωμένη αντοχή στο στρες.

Οι επιπτώσεις της φτώχειας στον όγκο του ιπποκάμπου δείχνουν να μετριάζονται με τη φροντίδα και την αγάπη των γονέων.


Τι προκαλεί η αγάπη στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Και τι η έλλειψή της;

Αυτοί οι δύο εγκέφαλοι ανήκουν σε δύο τρίχρονα πιτσιρίκια. Ο αριστερός εγκέφαλος είναι σαφώς πιο ανεπτυγμένος από τον δεξί. Ο δεξιός έχει επίσης πολλά «σκοτεινά σημεία», σε σχέση με τον άλλο.

Αφού ανήκουν και οι δυο σε τρίχρονα παιδιά, γιατί διαφέρουν τόσο μεταξύ τους; Σύμφωνα με τον καθηγητή Allan Schore του πανεπιστήμιου UCLA, ο οποίος διεξάγει την έρευνα, η κύρια αιτία της διαφοράς μεταξύ αυτών των δύο εγκεφάλων, είναι ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν και αντιμετωπίζονται μέσα στην οικογένεια. Διότι ο αριστερός εγκέφαλος ανήκει σε ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αγάπη, ενώ ο δεξιός ανήκει σε ένα παιδί παραμελημένο και κακοποιημένο.

Οι διαφορές είναι αξιοσημείωτες και σοκαριστικές: Ο παραμελημένος εγκέφαλος στερείται ορισμένες από τις πιο θεμελιώδεις περιοχές. Τα ελλείμματα αυτά καθιστούν αδύνατο για το παιδί να αναπτύξει ικανότητες ανάλογες με αυτές που θα έχει το παιδί που αγαπιέται.

«Το παραμελημένο παιδί στα δεξιά θα εξελιχθεί σε έναν ενήλικο που θα είναι λιγότερο έξυπνος, λιγότερο ικανός να συμπάσχει και να αναπτύσσει ενσυναίσθηση, πιο πιθανό να εθιστεί στα ναρκωτικά και να συμμετάσχει σε κάποιο βίαιο έγκλημα. Αυτό το παιδί επίσης είναι πολύ πιο πιθανό να είναι άνεργο και να αναπτύξει διανοητικά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας».

Η διαφορετική μεταχείριση εξηγεί γιατί ο εγκέφαλος του ενός παιδιού αναπτύσσεται πλήρως, ενώ του άλλου, όχι. Παρακαλούμε, αγαπάτε.

ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΠΑΤΣΑ doctv.gr


Αρχική

Αρέσει σε %d bloggers: